Blog

World Cup Nove Mesto: Hoe dicht liggen winst en verlies bij elkaar?

Het is inmiddels 2 dagen na de World Cup in het Tsjechische Nove Mesto; een hele bijzondere, spannende, leerzame maar uiteindelijk toch teleurstellende wedstrijd. Ik denk dat iedereen die de wedstrijd heeft gezien op Redbull.tv precies weet waar ik het over heb. Voor degenen die niet hebben gekeken schrijf ik deze blog.

Ik was op vrijdag tijdens de short-race (dit is een soort kwalificatie waarin de startvolgorde wordt bepaald) 8e geworden in een eindsprint en mocht dankzij deze plek mooi vanaf de eerste rij starten. Dan ben je niet alleen makkelijker weg als het startschot valt, ook krijg je de volle aandacht van de camera's en het publiek. Een bijkomstigheid die heel erg leuk is in de Tsjechische biatlon arena, waar onze wedstrijd start. Het Tsjechische publiek is namelijk altijd uitzinnig en moedigen je aan alsof je een van hen bent. Al die aandacht is hartstikke mooi maar ik moet er wel een beetje aan wennen. Toch maakte het mij blijkbaar scherp want ik was perfect vertrokken voor deze wedstrijd van 6 ronden over het schitterende parcours met steile venijnige klimmen en vele wortelige afdalingen.

Na de startronde lag ik op de 4e plaats; vlak achter de Australische Rebecca Mcconnell en de Amerikaanse Kate Courtney. De Zwitserse Jolanda Neff fietste vlak voor mij en we besloten kop over kop het gat naar de twee andere dames te verkleinen. Ik voelde me sterk en ik zat meteen de eerste ronde al lekker in mijn ritme. Op deze manier kwamen Jolanda en ik dichter bij en niet veel later wisten wij samen zelfs de leiding in de wedstrijd over te nemen. Jolanda was sterker in het afdalen en ze vloog over de spectaculaire rockgardens waar ik juist iets voorzichtiger was. Maar langzaam was ik daar ook zeker niet want ik kon redelijk bij Jolanda in het wiel blijven. Ik had haar lijnen die ronde een beetje kunnen afkijken en voelde dat ik in de klimmen weer sterker was. Daar maakte ik goed gebruik van en ging eens even flink op mijn pedalen staan om haar voorbij te kunnen steken. Zo gezegd zo gedaan; in mijn hoofd nam ik heel eventjes de tijd om me te beseffen dat ik aan de leiding in een World Cup lag. Toch wilde ik er niet te lang bij stilstaan. Ik wilde geconcentreerd blijven rijden en mijn aandacht vasthouden bij wat ik moest doen. Hard fietsen, een goed ritme draaien op de klimmen en soepel door de bochten gaan zonder dat mijn velg de stenen in de rockgarden raakte. Vanuit deze positie wilde ik solide en veilig kunnen rijden.
Ik werd vooruit geschreeuwd door het publiek en het voelde fantastisch. Ik vloog over het parcours met mijn super American Eagle full suspension fiets.
Jolanda Neff en Rebecca Henderson waren inmiddels vermoeid en verder naar achter gezakt. Kate Courney was echter een gevaar. Ze kwam hard naar voren gereden. Met nog anderhalve ronde te gaan zag ik haar vlak achter mij de klim oprijden. Ik had het gevoel dat ze berg op sneller was dan ik. Toen ik langs start-finish kwam en ik de bel hoorde zag ik echter dat het gat toch weer iets was gegroeid. Ik had nog vijftien seconden marge met één ronde te gaan. Zou ik het gaan halen?
Vlak voor een van de technische secties bergop ging ik ineens twijfelen. In de ronde daarvoor was deze sectie al moeizaam verlopen en ik werd natuurlijk vermoeider en vermoeider. Ik dacht; "Zal ik bijvoorbaat afstappen en deze 20 meter rennend afleggen of zal ik het toch proberen te fietsen?". Het feit dat Kate zo dicht achter me reed spookte door mijn hoofd en ik had de hoop dat als ik er wél fietsend overheen zou komen en zij misschien niet, ik mijn voorsprong weer kon vergroten. Op de macht probeerde ik op de glibberige stenen omhoog te komen. Ik ging langzamer, langzamer en boem…. daar lag ik (hetzij zacht) op mijn rechter kant. Helaas was mijn fiets wel vrij hard gevallen en bovendien op de derailleur terecht gekomen. Kate kwam voorbij gereden en ik stond vervolgens te prutsen om mijn ketting, die tussen de cassette en de spaken was beland, er weer op te krijgen. Het duurde veel te lang en met de adrenaline in mijn lijf kon ik er ook niet rustig even voor gaan zitten. Er waren vijf dames gepasseerd eer ik weer op mijn fiets zat. Helaas was mijn derailleur zo krom dat ik nogmaals met het zelfde probleem te maken kreeg. Gedesillusioneerd kwam ik uiteindelijk als tiende over de finish. Winst had er vandaag misschien wel in gezeten maar het was blijkbaar nog niet mijn moment. Zo zie je maar weer dat je hard kunt trainen, sterker en beter kunt worden maar dat dat nog altijd geen garantie is om te winnen. Bij winnen komt meer kijken dan dat en misschien moet je winnen ook wel een beetje leren. Zeker als je helemaal in een wedstrijd zit en onder druk komt te staan, kan alles zomaar de andere kant op vallen en de winst aan je neus voorbij gaan.
Toch haal ik positieve punten uit deze wedstrijd. Ik heb nog nooit zo geconcentreerd kunnen rijden, zo lang op kop gereden, zo veel aanmoedigingen gehad maar bovenal: Ik heb nog nooit zo veel geleerd in een wedstrijd.