Blog

Als er één schaap van zijn fiets stapt, volgen er meer.

In de derde ronde van de Hors Class wedstrijd in het Oostenrijkse Haiming ging ik best hard onderuit. "Waarom?" vraag ik mijzelf een dag later af. Maakte ik een stuurfoutje, was de boom op het pad ineens een meter verschoven of viel ik van mijn fiets uit pure verbazing? Hierbij een korte analyse van de afgelopen wedstrijd.

Na een aantal ronden goed te hebben verkend op het voor mij nog onbekende parcours in Haiming, stond ik op de 3e startrij met lichte zenuwen in mijn lijf. Ik stond aan de startlijn achter een hele kudde snelle mountainbikesters. Het seizoen is alweer even aan de gang maar toch voelde dit allemaal nog een beetje onwennig.

170423_22325_by_Weschta_AUT_Haiming_XCO_WE_WJ_Tauber
De start was nogal een chaos. De kudde bikers sprintte na het startschot eerst richting het brede onverharde pad om na ongeveer 2 kilometer aan te komen bij de eerste smalle track. Tot dan toe was de hele groep bij elkaar gebleven omdat de startklim eigenlijk niet zwaar genoeg was om het veld uit elkaar te trekken. Zodoende wilde iedereen tegelijk die moeilijke eerste afdaling in. Tja… dat past natuurlijk niet. Als er één schaap van zijn fiets stapt, volgen er meer. Dat werd dus een stukje rennen met de fiets aan de hand om vervolgens weer op te stappen en te beginnen aan mijn inhaalrace. Deze race ging gestaag en gedurende 5 ronden wist ik mijn tempo min of meer stabiel te houden. Het parcours was zwaar en bovendien hartstikke technisch. Er lagen wortels kriskras verspreid over het parcours en door de vele renners die er al overheen waren gereden was het flink uitgesleten. De wortels en stenen lagen met hun gemene, scherpe puntjes ontbloot boven een laagje zand. Je snapt het waarschijnlijk al; dat rijd niet heel comfortabel en zodra je een foutje maakt wordt dat hard afgestraft door een lekke band of een valpartij.
Dat laatste was bij mij het geval. Nadat ik ongeveer 10 dames had gepasseerd werd ik moe. Met mijn tong op mijn schoenen en Maja Wloszczowska in het vizier begon ik aan het meest technische gedeelte. Ik kan me niet zo goed herinneren hoe het kwam maar ik maakte een koprol en mijn voet bleef vervelend vasthangen in mijn pedaal woordoor het even duurde voordat ik weer goed en wel op mijn fiets zat. De (ook nog 'U23') dame Alessandra Keller, die ik net had ingehaald, zat weer in mijn wiel en zo kon ik met nog twee ronden te gaan opnieuw proberen een gat met Alessandra te slaan en het gat naar de nummer 3 in de wedstrijd te dichten. Dat eerste lukte, dat tweede was helaas iets te hoog gegrepen. Ik belandde zo net naast het podium, achter Maja Wloszczowska, Yana Belomoina en de ijzersterke Linda Indergand. Nog een beetje overdonderd door deze wedstrijd reed ik over de finish. Ondanks mijn valpartij en een paar andere slordigheidsfoutjes had ik mezelf wederom verrast.

Ik geniet heel erg van dit soort wedstrijden. Het daagt me uit, laat me hard werken maar na de vechtlust op het parcours is er altijd een leuke sfeer tussen de rijders onderling. Deze keer was dat weliswaar bij de dopingcontrole maar ook dat is leuker met z'n allen dan alleen.