Blog

World Cup Nove Mesto: knotsen

Hotsend en knotsend heb ik gisteren in Nove Mesto Na Morave mijn debuut bij de Elite Dames gemaakt. Het parcours hier in Tsjechië is bijzonder hobbelig. Met veel wortels en stenen ben je, zeker op een hardtail fiets, genoodzaakt je techniek op souplesse te houden. Heel soepel blijven rijden was erg moeilijk deze race maar over het algemeen kan ik toch wel stellen dat mijn debuut zeer soepeltjes verliep.
170520_21889_by_Weschta_CZE_NoveMesto_XCO_WE_Tauber
Al v
óór de start zat ik een beetje verdwaald om mij heen te kijken. In de startbox was het overvol. Mijn zenuwen ebden langzaam weg bij het horen van het vertrouwde zoemende geluid van de 79 paar banden op de rollerbanken tijdens de warming-up. Iedereen stoomde zich klaar voor de race. Toen we eenmaal aan de startlijn stonden bedacht ik me een belangrijk ding; Het is maar één maal de eerste keer. Ik ga gewoon heel erg genieten van deze nieuwe ervaring en ga stinkend mijn best doen. Met mijn linker voet in het pedaal geklikt en mijn rechter kuit gespannen om met mijn tenen aan de grond te komen, stond ik te wachten op het startschot.

Het startschot viel en met mijn 22e startpositie zat ik redelijk comfortabel in de eerste helft van de groep. De eerste meters waren niet fantastisch maar ik had ingecalculeerd dat er voldoende tijd was op de twee kilometer lange, brede startklim om rijdsters te passeren. Dit plan lukte en zo wist ik, tot mijn stomme verbazing, richting het einde van de twee kilometer een zesde positie te pakken. Ik dacht meteen; het gaat goed, de benen zijn nog niet verzuurd en ik heb het onder controle. Volgas! Ik had alle ruimte om de eerste technische delen van het parcours te rijden. Mijn volgas stand kon ik natuurlijk niet de gehele wedstrijd volhouden maar ik probeerde het gewoon zo lang mogelijk. In de tweede en derde ronde werd ik veel gepasseerd. Aangezien ik meestal op mijn “tweede leven” kan vertrouwen bleef ik maar gewoon rond gaan met die benen en dacht ik: “we zien wel wat er nog in het vat zit later deze race.” Ik passeerde de start-finishlijn elke ronde in een groepje. Nooit kwam ik deze wedstrijd alleen te zitten en dat was
één van de dingen waar ik van genoot. De hele race blijf je scherp om de meiden voor je niet los te laten of de meiden achter je te lossen. In de laatste twee ronden was ik met de Engelse Annie Last in gevecht voor een plaats binnen de top tien. Dat zou voor ons beiden een fantastische prestatie zijn dus waren we tot het uiterste gedreven. Elke klim kwam ik weer een paar seconden dichterbij. Aan het begin van een klim hoorde ik mijn vader telkens roepen: “15 seconden naar Annie toe, dat kan je halen!” Na de klim klonk het nog hoopgevender: 10 seconden was het verschil nog maar. Helaas was de Engelse beter dan ik op de uitdagende ‘rock garden’ en miste ik uiteindelijk op 14 seconden de top tien. Met een elfde plaats op deze moeilijke maar o-zo mooie wedstrijd ben ik heel erg blij!

Inmiddels zit ik met mijn beentjes omhoog mijn wedstrijd terug te kijken op redbull.tv. Je kan het niet zien op de beelden, maar ik heb toch echt zitten genieten op mijn fiets. Het schreeuwende publiek, het gevecht met elke klim en alle wortels en stenen die mij anderhalf uur lieten hotsen en knotsen. Het was een mooi debuut!