Blog

Ik en Sprinten?


Ik houd niet van sprinten. Het is een geduw, gescheld en getrek. Liever meng ik me er niet in en maak ik me snel uit de voeten voordat de sprinters naar voren rijden. 
Maar soms is het gewoon noodzakelijk. 
Tijdens de wedstrijd in Eindhoven afgelopen zaterdag was het sprint tijd. Waarom lukte het me deze wedstrijd niet te ontsnappen uit het peloton?

D70_4904

Voorafgaand aan de wedstrijd was ik eager. Heel eager! Mijn laatste marathon was alweer even geleden dus wilde ik extra graag een kopgroepje vormen. Vandaar dat mijn aanvalslust groot was. Helaas groter dan ik aankon. Al vroeg in de wedstrijd zat ik bij een aantal korte uitloop pogingen en probeerde aan te vallen. Toen ik nog maar net was ingerekend door het peloton besloten 5 sterke dames het voortouw te nemen en sloegen een flink gat. Ik besefte me dat dit misschien wel de beslissende slag kon zijn (al denk ik dat vrijwel altijd) maar ik had mijn energie al verspild. 

Ik wilde wel maar kon niet meer. Dat was een frustrerende conclusie maar ik moest het er mee doen. Heel lang leek het er op dat de kopgroep niet verder zou uitlopen dan 7 tot 8 seconden. Dus ik hield hoop en probeerde de afstop pogingen van de teams met meiden in de kopgroep te doen mislukken. 
Echter liet Lisa van der Geest zich uit het peloton afzakken om de kopgroep te gaan helpen. Als zij aan kop gaat sleuren weet je dat het hard zal gaan daar voorin. En dat is niet het enige; ook het feit dat het peloton mentaal een dreun krijgt en het koppie laat hangen helpt niet voor de motivatie. En zo was het met 20 rondjes te gaan voor ons gedaan. De kopgroep bestond uit 5 dames die hard hadden gewerkt. Dat betekende voor ons dat we moesten afsprinten met het rondenbord op 6.
Welja, dacht ik: dan ga ik dat toch gewoon een keer proberen. Ik moet me maar even vermannen en me tussen het geduw en getrek doorwurmen. 

Het was inderdaad een hele strijd maar ik wist uiteindelijk als 2e van het peloton over de finish te komen en daardoor alsnog een 7e plaats te behalen. Zeker niet een positie waar ik me voor hoef te schamen maar toch ging ik met lichte teleurstelling naar huis. Die kopgroep… wat had ik daar graag bij gezeten.