Blog

Overwinning Alternatieve Elfstedentocht

Ik kan het nog niet helemaal geloven. Gisteren gleed ik met twee handen in de lucht over de finishlijn na 200 kilometer beulen in de 30e editie van de Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee. Ongelofelijk!

Ik voelde voor de wedstrijd wel dat ik fit en zowel fysiek als mentaal sterk was. Je weet echter nooit hoe je zo’n zware wedstrijd gaat verteren en of je de aanval zou durven openen of na 150 km nog sterk genoeg bent om een goede finale te kunnen schaatsen. Ik was echt wel zenuwachtig hoor!

201801313890

In het begin van de wedstrijd ontstond er een hele vroege en zeer kansrijke kopgroep. Lisa van der Geest, Carien Kleibeuker en Imke Vormeer reden tientallen kilometers op kop en kregen veel ruimte van het peloton. Zó veel ruimte dat ik me echt zorgen begon te maken. Maar ik wist ook dat 200km schaatsen met drie man heel heel lang was en dat ik maar geduld moest hebben. Mijn teamgenoten deden daarbij goed werk en wisten het peloton in gang te houden. 

Met nog ongeveer 70 km te gaan rekende het peloton de kopgroep in en werden de eerste demarrages geplaatst. Het was hollen en stilstaan. Gaan, proberen een flink gat te slaan en vervolgens weer naar elkaar kijken. Zo werd het een zenuwslopende wedstrijd. Onze groep was enorm uitgedund en ik wilde het liefst niet met sterke sprinters de laatste ronde in. Ik probeerde ze steeds maar te lossen maar dat lukte telkens niet helemaal. Elma de Vries (ook wel bekend van de val vlak voor de finish vorig jaar) hield me nauwlettend in de gaten en ik vond dat ze er nog fris uit zag. Toen ik eventjes de aandacht van de meest kansrijke dames zag verslappen zag ik mijn kans schoon. Ik viel aan op drie kilometer voor de finishlijn. Het was gaan en niet meer achterom kijken. Iris van der Stelt was er snel bij en met z’n tweeën reden we zo hard als we konden. Ik had wel in de gaten dat Iris misschien haar meeste energie had verspild. Ik bleef zoveel geven als ik kon en elke slag die ik maakte moest raak zijn. Ik keek een beetje over mijn schouder en zag dat Iris het echt zwaar had. Ik bleef gaan en moest sloopwerk verrichten. Er spookte maar één ding door mijn hoofd; Ik wilde WINNEN! Inmiddels was het gat gegroeid en kreeg ik heel veel aanmoedigingen vanaf de kant. Ik hoorde dat het gat was gegroeid tot 14 seconden. Blijf gaan, blijf gaan, niet verslappen. En zo kon ik vanaf 50 meter voor de finish gaan genieten. Het was mijn tweede Alternatieve Elfstedentocht ooit en ik won gewoon!!! Niet te geloven. Alle emoties kwamen boven toen ik met mijn handen in de lucht door het publiek werd ontvangen. 

Mijn team heeft mij geholpen om zuinig en goed de eerste helft van de wedstrijd door te komen. Deze overwinning is echt het resultaat van goed teamwerk. Ik ben trots!! 

Iedereen heel erg bedank voor alle mooie reacties!!