Blog

Piraten in Nove Mesto?

Komen piraten eigenlijk uit Tsjechië? Dat zou wel verklaren waarom ik afgelopen weekeinde tijdens de 3e manche van de World Cup in Nove Mesto het gevoel had dat ik met een houten been rond reed. Ik had weliswaar de vechtlust maar ook het houten been van een piraat. Mijn benen wilden zondag geen vermogen leveren en voelden verstijfd aan. Toch rolde er alsnog een solide wedstrijd uit met een 10e plaats als resultaat. Een positie waar ik eigenlijk heel tevreden mee mag zijn; vorig jaar was ik immers nog 10e in het algemeen klassement. Hierbij een korte samenvatting van het weekeinde.

_K_14441

Vrijdag stond de eerste race al op het programma op het prachtige, bosrijke biatlonterrein dat in de zomer fungeert als spectaculair mountainbike parcours. De zogenoemde ‘short track’ wedstrijd op vrijdagavond is een nieuw element in de World Cup serie. Tijdens deze wedstrijd over 20 tot 25 minuten kan de rijder zich verzekeren van een goede startpositie voor de ‘echte’ wedstrijd op zondag. Eerlijk gezicht ben ik niet erg enthousiast over dit element maar wil je een goede startpositie dan zul je wel moeten racen. Ik had een plekje op de eerste startrij veroverd, zoals piraten dat horen te doen. Echter had ik er deze vrijdagavond diep voor moeten gaan. 20 minuten lang met een hartslag van 190 over het parcours stampen, dat is geen kleinigheid.

Ik nam zodoende een houten been mee naar de wedstrijd van zondag. Ik had er alles aan gedaan om zo goed mogelijk te herstellen en te rusten. De parcoursverkenning over de ‘rock gardens’ en het ruige wortel terrein was uitstekend verlopen en ik had dus wel veel vertrouwen in mijn kunnen.

De wedstrijd liep prima. Ik had in de eerste ronde de kloplopers in zicht en fietste rond de 8e positie. Een mooie basis voor een inhaalrace zou je zeggen. Maar… de inhaalrace kwam helaas niet. Ondanks het grote enthousiasme en gejuich van het publiek kreeg ik mijn benen niet rond op de steile klim. Technisch liep het heerlijk en ik genoot van het speelse karakter van dit parcours. De laatste ronde wist ik nog net door te trekken en een 10e positie veilig te stellen. Het was toch wel een lekker gevoel om te racen, te vechten en met weer een top 10 plaats mag ik helemaal niet klagen. Het is voor mij een goed leermoment geweest en ik weet wat ik moet doen… Ik gooi dat houten been aan de kant, plet hem thuis tussen het sprookjesboek van Peter Pan en hij komt daar nooit meer tussenuit.