Blog

kromme tenen en kramp in de benen. Maar een Olympisch ticket op zak!

Ik open deze post met het meest positieve van dit weekend, een belangrijk nieuwtje en iets waar ik heel erg naar uit kijk: ik heb mijn nominatie voor de Olympische spelen van 2020 in Tokyo binnen!


Een mooie plek op het podium, een bos bloemen en bovenal die Olympische nominatie. Het is een prachtige opsomming maar het is nog niet het hoogste schavot… In de eindafrekening ben ik toch niet 100% tevreden over het afgelopen weekend tijdens de World Cup opener van het seizoen, verreden Albstadt. Ik had uiteraard in mijn kop zitten dat ik mijn prestaties van vorig seizoen minimaal wilde evenaren. Het parcours in Albstadt ligt mij altijd prima, met de 190 af te leggen hoogtemeters per ronde is het fysiek gezien de zwaarste van het seizoen. Technisch is het echter niet helemaal mijn favoriet: de afdalingen zijn snel en de ondergrond lijkt onder je weg te rollen door de toplaag van kiezelstenen. Kortom, de klimmers doen het steevast goed op dit parcours maar … een foutje is zo gemaakt. Je bent hier nooit zeker van je podiumplaats tot je er daadwerkelijk op staat.

Helaas gold dat ook voor mij tijdens de 5 ronden tellende wedstrijd van zondag. Ik begon heerlijk, zat goed in mijn ritme en had ondanks de gladde condities geen foutje gemaakt. De supersterke wereldkampioene Kate Courtney had echter al in de eerste klim een tempo aangeslagen dat geen van de andere rijdsters kon evenaren. Ik moest even op gang komen en lag in de eerste ronde op de derde plaats. Ik voelde echter dat ik meer in me had en dat ik de wedstrijd goed zou kunnen indelen; mijn energie voelde onuitputtelijk. Ik legde al vroeg in de wedstrijd beslag op de 2e plek en zag de regenboogtrui van Kate de hele race voor me. Dat frustreerde me; echt uitlopen deed ze niet maar ze had in de eerste ronde het verschil gemaakt en dat gat kreeg ik maar niet dicht. “De overwinning is teveel gevraagd vandaag”, dacht ik terwijl ik me een slag in de rondte trapte. Ik had echter wel een veilige marge op nummer drie (Jolanda Neff) en zo leek ik die tweede plaats vrij stevig in handen te hebben. Het had mijn beste World Cup uitslag ooit moeten worden maar … zoals ik al zei: je bent pas zeker van je zaak als je daar op het podium staat en weet dat je alles goed hebt gedaan!

Dat laatste was mij helaas niet gegeven, ik heb niet alles goed gedaan. Met nog anderhalve ronde te gaan maakte ik een flinke smakker, landde hard op de houten ondergrond en zo ook mijn fiets. Ik stond wat aangeslagen maar relatief ongedeerd weer op. Mijn fiets kwam er echter minder goed vanaf. Toen ik weer opstapte merkte ik bij de eerste de beste schakelpoging dat er iets niet pluis was. Ik kon niet meer naar de drie lichtste kransjes op mijn cassette schakelen waardoor ik met een tenenkrommende cadans de vele steile klimmen op moest fietsen. Het werd nog spannend! Heel hard ging ik niet meer maar stoppen in de technische post was ook niet echt een optie, dat zou waarschijnlijk te veel tijd kosten. Achter mij kwam de concurrentie steeds dichterbij. Jolanda passeerde me en mijn teamgenote Yana volgde al snel. Ik heb echt getwijfeld of ik zou moeten stoppen, misschien kon mijn mechanieker de derailleur snel ietsjes recht buigen en zou ik geen problemen meer hebben. Aan de andere kant, hoeveel plekken zou ik verliezen met een pitstop? Dat is altijd zo lastig in te schatten als je in de wedstrijd zit. Achteraf ben ik heel erg blij dat ik door ben gefietst. Er stond namelijk niet alleen een World Cup podiumplaats op het spel, deze wedstrijd gold ook als kwalificatiemoment voor de Olympische spelen van 2020. Als ik in deze wedstrijd in de top 6 zou rijden zou ik direct geplaatst zijn. Zowel van de spanning als van de kramp die ik in mijn benen voelde, zat ik met kromme tenen op mijn fiets. Mijn cadans zal op de zwaarste stukken van het parcours niet ver boven de 40 zijn gekomen. Maar: ook met een cadans van 40 kom je vooruit en dat was het enige wat ik wilde. "Naar de finish toe" schreeuwde ik mijzelf toe. Zo wist ik in de laatste klim mijn 4e positie te behouden en kon ik na de wedstrijd opgelucht ademhalen. Het was gewoon gelukt! Ik heb me gekwalificeerd voor de Olympische spelen van 2020!!

Toch stond ik er na afloop van de race enigszins beduusd bij. Ik had zo graag mijn wedstrijd goed willen afmaken en die tweede trede op het podium beklommen. Maar dat is sport, je moet een perfecte race rijden, je kunt jezelf geen foutje permitteren. Juist deze dubbele gevoelens en emoties maken de sport zo mooi. Niettemin werdt er wel een klein feestje gevierd want de Olympische spelen zijn een droom die nu echt uit lijkt te gaan komen.