Blog

Mijn pak

Na drie jaar te hebben geschaatst in het wit-groen voor team Artecef vertel ik graag eens hét verhaal van mijn pak.
Groen dus… het blauwe pak van ACE (team ACE/Artecief is een combinatie team) had me ook goed gestaan maar het groen van Artecef droeg ik altijd met veel trots.

Bij elke gezamenlijke zomertrainingsdag van ons team was het weer één van de onderwerpen die aan bod kwamen; wie wordt er ingedeeld bij ACE en wie zal er voor het kikkergroene Artecef gaan rijden? De meesten prefereerden het groene pak omdat deze meer opviel in het peloton. Al was dat argument afgelopen jaar niet meer van kracht omdat een aantal andere teams dit opvallende kleurtje ook hadden ontdekt. Maar toch; de onze was het mooist.

fullsizeoutput_c0c
Afgelopen jaar had ik de eer om samen met Marianne, Lisanne en Viviana te strijden. Het aantal wedstrijden waarin we met z’n allen aan de start stonden was gering maar als we er stonden, gingen we er 100% voor en waren de prestaties goed.
In het eerste jaar kroop ik nog vaak achter Marianne die mij toeriep wanneer ik wat moest doen. Zo leerde ik elke wedstrijd bij.
Later kwamen Viviana en Lisanne er bij en vooral onze Chileense rijdster liet zien hoe je je plekje kon behouden in de finale. Als ze een beetje in vorm was, schoof ze de laatste honderd meter op naar voren en wist ze regelmatig goed te eindigen.

Terug naar mijn pak: Als ik hem nu uit mijn kast trek bedenk ik me dat ik er een hoop mooie herinneringen aan heb. Toen ik hem kreeg was ik door het dolle heen. Hij was namelijk gecodeerd met nummer 95. Niet zomaar een getal; mijn geboortejaar! Zodoende besloot ik dus al in mijn debuutjaar om nooit, maar dan ook nooit een tussenjaar te nemen. Dan zou mijn nummer naar een ander gaan en dat kan natuurlijk zomaar niet!
Welnu, het is geen straf om altijd te blijven marathonschaatsen. Als ik naar mijn ploeggenoot Marianne kijk zou ik nu nog precies 27 jaar lang kunnen genieten van deze sport. Nog even volhouden dus.
Zo begon de trots voor mijn nummer en mijn pak dus te groeien. Die trots werd alleen maar groter toen ik het bedrijf van Cees van Veldhuizen, onze trouwe sponsor, bezocht. ACE/Artecef is een bedrijf dat medicijnen ontwikkelt waarvan de tak Artecef zich vooral richt op middelen tegen Malaria.
Op het pak staat op mijn billen dan ook luid en duidelijk geschreven: ‘Roll Back Malaria’.
Daar werden uiteraard grappen over gemaakt tijdens de trainingen: “Hé, als Anne een scheet zou laten, zou er dan een wolk Malariamuggen uit haar kont komen?” Dat was trouwens best handig geweest. Dan hoef ik tijdens de wedstrijden maar op kop te gaan rijden, een goed getimede scheet te laten en de wedstrijd is gewonnen. De wedstrijd winnen is overigens nog niet gelukt. Mijn hoogtepunt tot nu toe is mijn tweede plaats op de Alternatieve Elfstedentocht dit seizoen. Een prijs waar ik heel erg trots op ben en die ik mede te danken heb aan mijn team.
Het is het team dat mij heeft opgepikt als regiorijdster, waar ik de kans kreeg me te ontwikkelen, waar ik alle vrijheid kreeg om schaatsen en mountainbiken te combineren en waar ik het altijd erg naar mijn zin heb gehad.
Ook een klein team kan grootse dingen doen. Als je maar graag genoeg wilt (en het juiste pak hebt) kan je alles!
ACE/Artecef, ploeggenootjes en begeleiding; bedankt voor 3 fijne schaatsjaren!