Blog

Schaatskoorts, de enige koorts waar je beter van wordt

Het nieuws dat er woensdagochtend een natuurijswedstrijd verreden zou worden denderde dinsdag over de sociale media. Schaatsend Nederland was in rep en roer. De ijsmeester in Noordlaren had nachten doorgehaald om de eerste te zijn die een natuurijsmarathon kon organiseren. En dat lukte!
Ook al was het een gewone doordeweekse ochtend, vrijwel alle rijders, heel veel publiek en de media; allemaal waren ze naar Noordlaren afgereisd.

Het was de eerste keer dat ik zo’n Nederlands schaatsfeestje meemaakte. Ik vond het een hele bijzondere ervaring, alleen al doordat de hele organisatie en de rijders een dag van te voren worden opgetrommeld en door de sfeer die er dan bij de ijsbaan te voelen is. Dat geeft een kick!

Noordlaren18-01-17
Goed ingepakt stonden alle rijders aan de start. Het rondje was wat korter dan gebruikelijk (330m) en de rechte stukken erg kort.
Zo was het de eerste rondjes voor iedereen een beetje wennen maar toch werd er al vroeg in de wedstrijd aangevallen. Met nog 30 rondjes te gaan ontstond de kopgroep waarvan ik zag dat het wel heel raar moest lopen wilde deze geen rondje pakken. Ik had vlak daarvoor een demarrage gedaan en zat er dus mooi tussen. We hadden er alle acht zin in en er werd heel goed samengewerkt. Kop over kop reden we over het mooie natuurijs. Al heel snel hadden we het peloton op een ronde gezet. Ik zag dat Iris van der Stelt meteen doorreed naar de voorkant van het peloton. Ik kende haar tactiek niet precies maar zag reden genoeg om alert te blijven. Het pokerspel was begonnen. Na het afsprinten van het peloton gingen teamgenoten Iris en Lisa er vandoor en sloegen meteen een gat. Irene Schouten reed dit gat (gelukkig voor mij) gemakkelijk dicht en zo kwam iedereen toch weer bij elkaar.

In de finale werd er gekeken en meerdere pogingen gedaan om weg te schaatsen. Ik besefte me dat ik hier rond schaatste met de besten en dat wegrijden niet erg zinvol was voor mij. Ik gokte dus op een goede positionering en een sprintje. Helaas mis ik daar echt nog de snelheid voor. In het kielzog van Elma de Vries kon ik de laatste ronde op snelheid goed meekomen. Echter is meesprinten of er over heen rammen en goed aankomen iets anders. Dat laatste slaagde nog niet, ik sprintte naar een 7e positie. Daarover was ik enigszins teleurgesteld maar ik had toch genoten van de supermooie wedstrijd! Het was een hele ervaring, een spektakel en een feestje. Dit soort wedstrijden geven me energie en veel vertrouwen dat ik er goed aan doe het mountainbiken en schaatsen te combineren.
Schaatskoorts is de enige koorts waar je beter van wordt!