Blog

De gebroken pen

De datum van schrijven van deze blog (een week na de wedstrijd) zegt genoeg. En een gebroken pen is er de schuldige van.

Toch schrijf ik graag alsnog mijn blog, want zonder pen ram ik lekker op mijn toetsenbord, de frustratie van een wedstrijd met gebroken zadelpen eruit. Soms schrijf ik mijn blogs uit enthousiasme en blijdschap na een hele goede race. Soms ben ik niet blij met mijn race en moet ik alles even overdenken. Voordat ik dan kan beginnen aan mijn blog ben ik eigenlijk alweer met mijn volgende doelen bezig. Alles volgt elkaar in een razend tempo op en emoties vliegen daar een beetje tussen door. Zonder dat je daar erg in hebt laat je een pech geval in de wedstrijd achter je en zet je de knop om naar je volgende wedstrijd.

Zo ging het afgelopen week dus ook. Hierbij een kort verslag van een wedstrijd weekend met hoogte- en dieptepunten.
De vrijdag verliep uitstekend met een short race waarin ik in de eindsprint tekort kwam voor een derde plaats maar wel een vierde plek op de startrij had weten te bemachtigen. Het was jammer dat ik net niet op het podium stond maar mijn doel in de short race was behaald; solide rijden en voor een goede startpositie zorgen.

Zo mocht ik zondag weer genieten van de eerste rij met uitzicht recht op de startklim! De start verliep heel goed en ik maakte me niet te druk. Al snel kwamen we met een stuk of acht dames los te zitten van de rest en reden we met dit groepje over het mooie en wortelige parcours. Ik voelde me prima en ik keek met een verheugd gevoel uit naar een wedstrijd waarin we op elkaar konden jagen en een oer spannende race konden gaan rijden. Maar niets bleek minder waar; op het moment dat ik over de bekende rots van Lenzerheide reed en ik weer op mijn zadel wilde gaan zitten hoorde ik een luide 'kraak'. Mijn pen was gebroken en het hele geval was op de grond gevallen. Hopend dat mijn stop in de technische post niet te lang zou gaan duren reed ik, staand op mijn pedalen, richting de mechanieker. Dat het heel snel zou zijn gemaakt was echter valse hoop. De helft van de zadelpen zat vast in het frame en voor ik de technische post verliet had ik ruime twee minuten verloren. Maar, de wedstrijd heb je nooit verloren als je niet probeert er nog alles uit te halen en jezelf tot het uiterste hebt gepusht. Ook dat kan een voldaan gevoel geven. Zo gaf het me toch spirit dat ik heel lekker over de technische passages reed en daarbij mijn inhaal race voortzette. Ik belandde uiteindelijk op de elfde plaats. Daar was ik uiteraard niet voor naar Lenzerheide gekomen en ik kan niet anders zeggen dan dat het brute pech heb gehad. (helaas wel al de zoveelste dit jaar). Maar zelfs uit zo'n race haal ik positive punten.

Zoals ik al vertelde lopen emoties zoals blijdschap, teleurstelling en focus in weken rond wedstrijden door elkaar. De knop is weer im en ik ben inmiddels op hoogte stage in de voorbereiding voor het WK in Canada. Hopelijk kan ik daar pieken, heel hard fietsen en een wedstrijd rijden zonder pech. Daarnaast beloof ik hierbij mijn pen heel te houden tijdens de reis naar Canada zodat ik jullie op de hoogte kan houden via mijn blog.