Blog

een 'PIG' smile in Val di Sole

Gelukkig stond ik daar weer! Op het podium van de World Cup in Val di Sole!!

De vorige twee World Cups waren minder goed dan ik van mezelf verlang en ik wilde z
ó graag weer een lekkere swingende, soepele wedstrijd rijden. Een wedstrijd waarin je het speelse van het mountainbiken combineert met tactisch slim en goed rijden. Dat is niet altijd vanzelfsprekend en dat maakt me soms wat nerveus. Maar spanning hoort er nu eenmaal bij. De ene rijder wordt beter van zenuwen de ander blokkeert door zenuwslopende kriebels in de maag.
Ik was voorafgaand aan de wedstrijd wel een tikje nerveus. Maar dat was exact in de mate waar ik me goed bij voel; een gevoel dat je op scherp zet en weg gaat zodra het startschot heeft geklonken.
Bovendien had ik vertrouwen geput uit een goede 'Short race' van vrijdag. Ik kwam op het modderige parcours met een 'PIG' smile over de finish. Grote regendruppels liepen over mijn gezicht en de modder kleefde aan mijn broek en benen; maar ik was blij. Ik voelde me als een klein varkentje dat in de modder had mogen spelen en daarmee een plek op de eerste startrij van zondag had verdiend.



Dit varkentje wilde er in de cross country wedstrijd van zondag iets moois van maken. Maar dan liever met het gewicht van een mug dan van een varken.

Startend vanaf de eerste rij was ik al snel goed gepositioneerd. Ik reed de eerste twee ronden over het (inmiddels weer opgedroogde) parcours met de Australische- en de Amerikaanse kampioenen: Rebecca Henderson en Chloe Woodruff. We streden om de vierde plaats in de wedstrijd. V
óór ons zagen we Pauline Ferrand Prevot, Jolanda Neff en Jenny Rissveds als stipjes aan de horizon verdwijnen. Zij waren te snel vandaag.

Ik deed mijn uiterste best maar de eerste paar rondjes liepen nog niet zo soepel als ik had gehoopt. Ik reed stabiel, veilig en maakte geen fouten maar het perfecte ritme vond ik pas ietsjes later. Zo wist ik uiteindelijk mijn Amerikaanse en Australische rivalen van me af te schudden. Denkend dat ik op dat moment op de vierde plaats in handen had, kwam wam mijn teamgenote Yana het me moeilijk maken. Als Yana eenmaal de flow te pakken heeft dan gaat ze heel heel hard en is ze niet te stoppen. Ze viel aan op het meest steile stuk van het parcours en ik probeerde met haar mee te gaan. Helaas kon ik haar wiel niet houden en voelde ik me in vergelijking met haar bergop wel een beetje een varkentje. Yana is echt een ster als het om klimmen gaat. Ik had achter mij wel een flink gat met de nummer zes en was zodoende verzekerd van een plekje op het ereschavot. Ik juichte toen ik over de finish kwam. Ook al had ik Yana niet kunnen volgen en had ik graag voor de vierde plaats gevochten. Ik had een een nette race gereden met een heel mooi eindresultaat.

Genietend van de champagne douche op het podium wist ik dat ik treedjes omhoog wilde klimmen. Ik keek rechts naast me en dacht; daar gaan we voor. Up up up!
Ik kijk met veel vertrouwen uit naar de volgende wedstrijd die volgende week plaats zal vinden in het Zwitserse Lenzerheide!