Blog

EK; schitterend geschitter

Vanochtend werd ik wakker van weerkaatsend licht. Even niet wetend waar dat vandaan kwam, werd ik me er een paar minuten later van bewust dat het mijn bronzen EK medaille op het nachtkastje was die mij had gewekt!! Een fijne manier van wakker worden. Al moet ik wel zeggen dat ik met minder dan het brons geen genoegen zou hebben genomen.

Tijdens deze wedstrijd startte ik de
categorie "onder 23”; mijn officiële wedstrijd categorie. Hoewel ik in de World Cups een jaar eerder naar de Elite ben gegaan vind ik het superleuk om tijdens de kampioenschappen (EK en WK) nog bij de U23 voor het podium te kunnen strijden. Het is een fantastische combinatie. Snel van de Elite dames leren tijdens World Cups maar in de periode dat de kampioenschappen komen beginnen mijn beentjes te popelen om bij de U23 dames vooraan te rijden, de spanning op te zoeken, een favorietenrol waar te maken. Ja die rol… altijd komt de vraag wat ik van mijzelf verwacht. Het antwoord is simpel. Laat mij maar sloopwerk verrichten. Keihard de berg op rammen en met die fiets van links naar rechts smijten om zo snel mogelijk af te dalen. Als dat lekker loopt dan hoeft geen journalist me meer te vragen wat ik verwacht. Dan is het van mijn gezicht af te lezen. Ik voel me goed en ben niet nerveus. Ik ga er voor!

unknown

De parcours verkenningen liepen bij mij echter niet helemaal zoals ik wilde. De organisatie had een prachtig maar ook heel uitdagend parcours gemaakt en ik was even bezig met oefenen voordat alles goed liep. Maar ik had de rust en twijfelde niet aan mijn vorm. Bovendien kende ik mijn concurrentes goed. Vooraf wist ik dat het waarschijnlijk een strijd zou worden tussen mij en de twee Zwitserse dames Sina Frei en Alessandra Keller. Ik kon mijn tactiek van te voren dus al een beetje bepalen.

Bij de start maakte ik op de klim een aantal domme foutjes. Er lag een gladde metalen regengoot in de dwarsrichting waar ik precies met mijn achterwiel in bleef hangen en verloor daardoor een aantal plekken. De eerste ronde op het vlakke gedeelte van het parcours fietste ik net achter een groepje van 5 rijders maar gelukkig vond ik snel de aansluiting. Er werd in dit groepje gekeken en de dames tastten een beetje af hoe snel iedereen was. Zo kwamen Sina, Alessandra en ik al na anderhalve ronde met z’n drieën bij elkaar te zitten. Sina was duidelijk in uitmuntende vorm en wist een gat te slaan met haar landgenote en mij. Ik had het gevoel dat ik net zo goed, zo niet beter klom dan Alessandra. Mountainbiken is echter niet enkel klimmen, het afdalen is minstens zo belangrijk en op dit parcours werden foutjes hard afgestraft. Ik maakte al vroeg in de wedstrijd wat missers en kwam een keer (niet hard gelukkig) ten val. Vanaf dat moment had ik een kleine achterstand op mijn Zwitserse rivale. Toch was het spannend. Ik kwam elke klim rond de vijf tot tien seconden te zitten en hoopte het gat definitief te dichten in de laatste klim. Dit was het gat naar het zilver en OH wat wilde ik dat graag. Maar het bleek een gapend gat dat niet kleiner werd dan vijf seconden. Mijn moeder riep me toe: “Ze zit echt stuk Anne!! Laatste stukje nog.” maar in de afdaling nam Alessandra nog eens alle risico’s en moest ik toch genoegen nemen met het brons. Niet dat dat nu zo’n teleurstelling was hoor. Ik ben dolblij dat ik dit resultaat heb kunnen laten zien en dat ik echt kon meestrijden in de wedstrijd. Maar, zoals waarschijnlijk elke sporter, kijk ik toch met een schuin oog richting het zilver en stiekem ook wel richting het goud. Brons hadden we al twee keer in de Nederlandse selectie deze week. Anne Terpstra en Jeroen van Eck behaalden vrijdag in het sprint onderdeel al een bronzen plak. Met in totaal dus drie keer brons hebben we echt een uitmuntend EK achter de rug.

Ik geniet nog even na van de glimmende medaille in mijn tas. Hij zit veilig opgeborgen tussen mijn kleding en is nu, net als ik, in het vliegtuig onderweg naar Canada voor de volgende wedstrijd.
Tot volgende week!