Blog
Apr 2017

Gras maaien in Heubach

Waar denk je zoal aan als je benen ontploffen op een klim van 12 minuten waar je 5 keer overheen moet? Zolang het lekker gaat en je concurrenten om je heen heb is het allemaal niet zo moeilijk. Dan ligt de focus op de rijders voor je en probeer je bij te blijven of er voorbij te rijden.
170430_02216_by_Kuestenbrueck_GER_Heubach_XCO_WE_WJ_Tauber
Helaas kwam ik vandaag tijdens de wedstrijd in Heubach na één rondje al aardig in mijn uppie te fietsen. Dat maakte de wedstrijd lastig. Ik probeerde niet na te denken over mijn mindere benen, het avondeten of dat ik het gras thuis nodig eens moest maaien. Soms krijg je de neiging om over randzaken te gaan nadenken als je even niet heel scherp bent. Gelukkig wist ik na twee rondjes de knop om te zetten.
Een, twee, drie, vier, een twee drie vier. Ik begon elke trap die ik deed te tellen en me daar op te concentreren. "Rond gaan met die benen en wel zo hard als je kan" sprak ik mezelf toe.
Een, twee, drie, vier. De Duitse Adelheid Morath kwam me voorbij gereden en ik probeerde aan te haken.
Een, twee, drie, vier. Adelheid was te sterk en ik moest haar helaas laten gaan.
Een, twee, drie, vier. Malene Degn uit Denemarken reed inmiddels in zicht en ik kwam steeds dichterbij. Met de goede focus op mijn trapritme wist ik haar te passeren aan het einde van de lange klim.
Een, twee, drie, vier. Er was nog één ronde te gaan. Dat is gewoon nog even één keer op mijn tanden bijten en één keer goed focussen voor de snelle maar lastige afdaling.
Een, twee, drie, vier. Zwitsers talent Alessandra Keller doemde voor me op en ik wilde dat laatste beetje Diesel uit mijn tank halen. Ik probeerde te versnellen maar blijkbaar was de diesel op. Allesandra wist weg te rijden en daarmee behaalde ik uiteindelijk een 7e plaats.

Het eindresultaat stelt me tevreden maar ik had stiekem op iets meer gehoopt. Wellicht had er op een goede dag ook wel iets meer Diesel mijn tank gezeten maar dat bewaar ik dan maar voor de volgende race! Dit soort races horen er ook bij. Soms lijkt alles vanzelf te gaan en soms moet je er hard voor vechten. Een ervaring waar je mentaal en fysiek toch weer sterker van wordt!

Als er één schaap van zijn fiets stapt, volgen er meer.

In de derde ronde van de Hors Class wedstrijd in het Oostenrijkse Haiming ging ik best hard onderuit. "Waarom?" vraag ik mijzelf een dag later af. Maakte ik een stuurfoutje, was de boom op het pad ineens een meter verschoven of viel ik van mijn fiets uit pure verbazing? Hierbij een korte analyse van de afgelopen wedstrijd.

Na een aantal ronden goed te hebben verkend op het voor mij nog onbekende parcours in Haiming, stond ik op de 3e startrij met lichte zenuwen in mijn lijf. Ik stond aan de startlijn achter een hele kudde snelle mountainbikesters. Het seizoen is alweer even aan de gang maar toch voelde dit allemaal nog een beetje onwennig.

170423_22325_by_Weschta_AUT_Haiming_XCO_WE_WJ_Tauber
De start was nogal een chaos. De kudde bikers sprintte na het startschot eerst richting het brede onverharde pad om na ongeveer 2 kilometer aan te komen bij de eerste smalle track. Tot dan toe was de hele groep bij elkaar gebleven omdat de startklim eigenlijk niet zwaar genoeg was om het veld uit elkaar te trekken. Zodoende wilde iedereen tegelijk die moeilijke eerste afdaling in. Tja… dat past natuurlijk niet. Als er één schaap van zijn fiets stapt, volgen er meer. Dat werd dus een stukje rennen met de fiets aan de hand om vervolgens weer op te stappen en te beginnen aan mijn inhaalrace. Deze race ging gestaag en gedurende 5 ronden wist ik mijn tempo min of meer stabiel te houden. Het parcours was zwaar en bovendien hartstikke technisch. Er lagen wortels kriskras verspreid over het parcours en door de vele renners die er al overheen waren gereden was het flink uitgesleten. De wortels en stenen lagen met hun gemene, scherpe puntjes ontbloot boven een laagje zand. Je snapt het waarschijnlijk al; dat rijd niet heel comfortabel en zodra je een foutje maakt wordt dat hard afgestraft door een lekke band of een valpartij.
Dat laatste was bij mij het geval. Nadat ik ongeveer 10 dames had gepasseerd werd ik moe. Met mijn tong op mijn schoenen en Maja Wloszczowska in het vizier begon ik aan het meest technische gedeelte. Ik kan me niet zo goed herinneren hoe het kwam maar ik maakte een koprol en mijn voet bleef vervelend vasthangen in mijn pedaal woordoor het even duurde voordat ik weer goed en wel op mijn fiets zat. De (ook nog 'U23') dame Alessandra Keller, die ik net had ingehaald, zat weer in mijn wiel en zo kon ik met nog twee ronden te gaan opnieuw proberen een gat met Alessandra te slaan en het gat naar de nummer 3 in de wedstrijd te dichten. Dat eerste lukte, dat tweede was helaas iets te hoog gegrepen. Ik belandde zo net naast het podium, achter Maja Wloszczowska, Yana Belomoina en de ijzersterke Linda Indergand. Nog een beetje overdonderd door deze wedstrijd reed ik over de finish. Ondanks mijn valpartij en een paar andere slordigheidsfoutjes had ik mezelf wederom verrast.

Ik geniet heel erg van dit soort wedstrijden. Het daagt me uit, laat me hard werken maar na de vechtlust op het parcours is er altijd een leuke sfeer tussen de rijders onderling. Deze keer was dat weliswaar bij de dopingcontrole maar ook dat is leuker met z'n allen dan alleen.

veertig plus, plus Anne

Afgelopen weekend vond een heus mountainbike spektakel plaats in Bad Säckingen (Zuid-Duitsland). Dit was het derde jaar op rij dat ik aan de startlijn van de 'Sabine Spitz Gold Trophy' verscheen. Ik zou bijna zeggen dat ik me ervaren voelde op het parcours. Nou ja, ervaren is misschien een groot woord voor mijn drie jaar durende internationale mountainbike carrière. Laat ik het woord 'ervaren' maar vervangen door 'vertrouwd'. De ervaren rijdsters, die heb ik deze race wel gezien en daar hoor ik (nog) niet helemaal bij.

Maar… ik kwam wel in de buurt en dat is een hele mooie bevestiging dat ik goed op weg ben richting de eerste World Cups bij de Elite dames. Ik zal je vertellen hoe de wedstrijd verliep.

170409_32817_by_Sigel_GER_Bad Saeckingen_XCO_ME_Tauber

Ik mocht vanaf de tweede startrij, met nummer acht, vertrekken. Mijn doel was om hard te starten, de snelle rijdsters op te zoeken en vervolgens te kijken of ik dit kon volhouden. Snel starten lukte prima en zo had ik ruim baan op de eerste technische delen in de wedstrijd. Even twijfelde ik of de snelle start mij niet duur zou komen te staan. Er was veel energie gaan zitten in mijn ambitie om voorin mee te fietsen. Na een iets zwakkere tweede ronde kwam ik door op een achtste positie. V
óór mij zag ik rappe dames, dames waar ik met veel respect tegenop kijk, dames die al grote prijzen hebben gewonnen. Ik wilde ze koste wat het kost bijhouden maar moest toch kleine gaatjes laten vallen. De Russische Irena Kalentyeva kwam me voorbij steken en ik keek Sabine Spitz twee ronden lang in de rug. Gelukkig kon ik me herpakken en wist ik soms zelfs weer even iets dichterbij het duo te komen. Mijn vader riep vanaf de kant: "ze vallen stil, probeer ze te pakken, dan ga je richting de 5e plaats!" En inderdaad zag ik de cadans van Kalentyeva elke kilometer vertragen en niet veel later passeerde ik haar.

Eén ronde voor het eind had ik nog altijd Sabine Spitz in het vizier. Tjonge, wat had ik haar graag nog bijgehaald. Maar we spreken hier over een taaie vrouw met een Olympische titel achter haar naam die beschikt over een enorm duurvermogen. Ik probeerde mij zo goed mogelijk te focussen op mijn ademhaling en probeerde sneller te trappen dan zij. Ondertussen kwam er echter een ander gevaar van achteren: ik reed tussen twee veertigplussers in. Het gevaar van achter was Zwitsers en droeg de naam Esther Süss. Zij kwam op de klim in een sneltreinvaart voorbij zetten en aanhaken kon ik niet meer. Mijn dieseltank was bijna leeg. Esther Süss en Sabine Spitz kregen het met elkaar aan de stok waardoor hun tempo nóg iets hoger kwam te liggen en ik was gezien.

Zo reed ik als zevende rijdster in dit sterke deelnemersveld op de finish af, van binnen toch juichend en jubelend van blijdschap.

Deze krachtmeting met de wereldtop is erg waardevol geweest voor mij. Het laat zien dat mijn keuze om de overstap naar de Elite dames een jaartje eerder te maken waarschijnlijk een goede is. Hoe dat precies uit zal pakken? Daar durf ik toch nog niet zoveel over te zeggen. Dat zal ik gaan ondervinden als het moment daar is.