Blog
Aug 2017

Meer klikkeloss dan klakkeloos

Ik neem altijd klakkeloos aan dat de start wel goed zal gaan maar ditmaal was mijn start klikkeloos. Ik miste bij het startschot mijn pedaal volledig en raakte dus niet ingeklikt. Het gevolg was rennen over de eerste klim, een 21e plaats na de eerste ronde en paniekerig getrap om plaatsen goed te maken. Ik kan wel spreken van een waardeloos begin van de wedstrijd tijdens deze World Cup finale in het Italiaanse Val di Sole.

2017-08-29-PHOTO-00014174
Mijn klikkeloze begin van de wedstrijd in Val di Sole. Redbull.tv

Ik stond vóór deze wedstrijd negende in het algemeen klassement en met nog maar één World Cup in de serie van zes te gaan was ik er uiteraard op gebrand een top 10 plaats te behouden. Voor aanvang van de wedstrijd was ik ervan overtuigd dat ik dit zou kunnen. Zowel conditioneel als technisch stond ik er goed voor. Toch leek deze doelstelling na de start in duigen te vallen. Na dat ‘klikkeloos’ gedoe in de start deed ik mijn uiterste best om naar voren te rijden maar slaagde daar in eerste instantie niet in. Ik werd bij elke klim misselijk en kon gewoon niet sneller. Ondanks mijn eerste moeizame rondjes over het parcours gaf ik de moed niet op. En warempel, ik merkte dat ik halverwege de wedstrijd weer een ‘normaal’ gevoel kreeg in mijn maag en zo kon ik mijn inhaalrace beginnen.

Mijn naam- en landgenote Anne Terpstra reed een hele sterke wedstrijd en nadat ik haar in het vizier kreeg konden we een tijdje samen oprijden. Het voelde goed dat ik nu een hoge trapfrequentie kon draaien en ik zag een aantal meiden voor me stilvallen. De grootste tijdswinst kon ik pakken op het BMX gedeelte. Dit is de sectie van het parcours waar deze wedstrijd om bekend staat. Normaal gesproken worden op dit deel alleen four-cross (4X) wedstrijden gehouden maar nu mochten wij met onze mountainbikes over een aantal van die prachtige jumps vliegen. Zo vloog ik naar voren en ging de knop in de kop helemaal om. Ik keek alleen nog voor me en daar zag ik wonder boven wonder dat een top 10 klassering in deze wedstrijd haalbaar zou zijn. Zo kon ik nog hard doorrammen met een goede positie in het vooruitzicht. In de laatste twee kilometer keek ik de Amerikaanse Lea Davison en de Canadese Catharine Pendrel in de rug. Het was niet ver meer maar ik wist Catharine nog nèt in te halen. Lea had een sterk eindschot en finishte vóór mij op een zevende plaats. Zo was de 8e positie dus voor mij en is het toch weer gelukt om in de top 10 te rijden. Dat had ik zeker niet had verwacht na die slechte start. Anne Terpstra reed naar een 10e plaats en daarmee hebben de Nederlandse rensters het uitstekend gedaan. We laten echt zien dat de Nederlandse dames dit jaar grote spongen voorwaarts hebben gemaakt.

Met trots kan ik zeggen dat ik in het algemeen klassement van de World Cup 2017 een 10e plaats heb behaald. Na zo veel constante wedstrijden, goede prestaties maar ook zo vele leermomenten tussen de Elite Dames kijk ik met een heel tevreden gevoel terug op de zes World Cups van 2017! Het seizoen is echter nog niet voorbij. Over 12 dagen sta ik bij de U23 dames aan de start van het WK in Cairns, Australië.

Door haarspelden naar een zesde plaats in Canada

Zoals ik vlinders in mijn buik krijg als ik denk aan het parcours in Canada zo krijg ik buikkramp als ik denk aan de luchthaven van Montréal. Al twee jaar achtereen loopt mijn vlucht daar flinke vertraging op. Toch is de wat moeizame reis naar deze overzeese World Cup dik de moeite waard geweest.

Op de maandag direct na terugkomst van het EK vloog ik samen met mijn verzorger Sjaak richting Canada. Na zes uurtjes vliegen hing niet alleen ons vliegtuig voor de landingsbaan van Montréal. Daar hing ook een dikke regenbui en zodoende konden we niet landen en moesten uitwijken naar Ottawa. Het werd een verhaal maar om dít verhaal beknopt te houden: na 24 uur reizen kwamen we eindelijk aan in het skigebied genaamd Mont-Sainte-Anne. Een plaats waar ik me uiteraard, gezien de naam, helemaal thuis voel.

Al snel ging zowel bij Sjaak als bij mij de knop volledig op standje perfectionistisch. We hadden een wat bijzonder maar uitstekend werkend schema gemaakt. Onze dagen verliepen als volgt: om 5 uur 's ochtends ging mijn wekker af, de gordijnen open en konden we tijdens het ontbijt genieten van de zonsopkomst. De zonsondergang heb ik nooit gezien want om 7 uur in de avond lag ik alweer onder de wol en viel als een blok in slaap. Dit ritme had ik bepaald om het tijdverschil van 6 uur te overbruggen.

Dat ik me fit voelde om de wedstrijd in te knallen, dat stond wel vast. Wat echter nog onzekerder voelde was het parcours. Dit parcours staat zeker niet bekend als makkelijk. De klimmen gaan in steile haarspeldbochten de berg op en de afdalingen bestaan voornamelijk uit grote rotsblokken waar met precies stuurwerk overheen gemanoeuvreerd dient te worden. Leuk, uitdagend en nog net goed te doen. Als het droog is tenminste… Maar de dag vóór de koers was het plotseling niet meer droog. Het mos op de keien was glad geworden en glibberend en glijdend waren alle rijders op zaterdag opnieuw hun lijnen aan het verkennen. Het moet voor een buitenstaander een bijzonder gezicht zijn geweest. Iedereen probeerde de beste grip te vinden in zowel de lijnen als de banden. Na enig geëxperimenteer voelde ik me toch wel weer zelfverzekerd. “In die bochten omhoog, daar gaat het verschil worden gemaakt” bedacht ik me en precies daar lag mijn sterke punt.

170806_13415_by_Dobslaff_CAN_MontSainteAnne_XCO_WE_Tauber

Klaar voor de start….
AF!

Mijn start was niet al te best maar het had nog minder gekund. Na 200m lag er namelijk al een aantal rijders op de grond en ik had de mazzel er net omheen te kunnen sturen. Helemaal lekker liep mijn eerste ronde niet. Het parcours was weer helemaal opgedroogd en even was ik van mijn à propos toen ik besloot mijn ‘droog weer lijn’ te nemen. Gelukkig wist ik daarna waar ik aan toe was en hoe ik de wedstrijd wilde aanpakken. Aanvallen!!! Dat was precies wat ik deed. Ik lag op een negende positie en zag een aantal meiden binnen de tien tot twintig seconden rijden. Ik kwam telkens dichterbij. In de derde volle ronde kreeg ik nog eens extra power toen ik merkte dat ik rond de zevende positie fietste. Ik knalde de berg op en wist de Engelse Annie Last te passeren. Dat was een lekker rondje!! (In de wedstrijdanalyse zag ik trouwens zojuist dat ik hier een derde rondetijd klokte!) Zo ging ik in zesde positie de laatste ronde in. De laatste klim was die met de haarspelden en in één van die bochten keek ik Tanja Zakelj, die een bocht onder mij fietste, in de ogen. Nou, in die ogen kon ik zien dat ik me moest haasten. Ze kwam snel dichterbij maar had nog maar heel even de tijd om het gat naar mij te dichten en gelukkig (voor mij) kwam ze te laat. Met een gevoel van vreugde en trots kwam ik als zesde over de meet. Het was een superwedstrijd op een parcours waar ik van houd. Zeker die haarspeldbochten lijken voor mij gemaakt.

Terugkijkend op de afgelopen week ben ik een blij en tevreden mens. De Canadezen beleven het mountainbiken op prachtige wijze: wat een enthousiasme! Het is mooi om te merken dat wat ik doe en waar ik zo hard voor train iets losmaakt bij mensen: saamhorigheid, sportiviteit, emoties. Dát is waar topsport om draait! Het kwam allemaal samen in deze op één na laatste World Cup van het seizoen.