Blog
August 2019

De gebroken pen

De datum van schrijven van deze blog (een week na de wedstrijd) zegt genoeg. En een gebroken pen is er de schuldige van.

Toch schrijf ik graag alsnog mijn blog, want zonder pen ram ik lekker op mijn toetsenbord, de frustratie van een wedstrijd met gebroken zadelpen eruit. Soms schrijf ik mijn blogs uit enthousiasme en blijdschap na een hele goede race. Soms ben ik niet blij met mijn race en moet ik alles even overdenken. Voordat ik dan kan beginnen aan mijn blog ben ik eigenlijk alweer met mijn volgende doelen bezig. Alles volgt elkaar in een razend tempo op en emoties vliegen daar een beetje tussen door. Zonder dat je daar erg in hebt laat je een pech geval in de wedstrijd achter je en zet je de knop om naar je volgende wedstrijd.

Zo ging het afgelopen week dus ook. Hierbij een kort verslag van een wedstrijd weekend met hoogte- en dieptepunten.
De vrijdag verliep uitstekend met een short race waarin ik in de eindsprint tekort kwam voor een derde plaats maar wel een vierde plek op de startrij had weten te bemachtigen. Het was jammer dat ik net niet op het podium stond maar mijn doel in de short race was behaald; solide rijden en voor een goede startpositie zorgen.

Zo mocht ik zondag weer genieten van de eerste rij met uitzicht recht op de startklim! De start verliep heel goed en ik maakte me niet te druk. Al snel kwamen we met een stuk of acht dames los te zitten van de rest en reden we met dit groepje over het mooie en wortelige parcours. Ik voelde me prima en ik keek met een verheugd gevoel uit naar een wedstrijd waarin we op elkaar konden jagen en een oer spannende race konden gaan rijden. Maar niets bleek minder waar; op het moment dat ik over de bekende rots van Lenzerheide reed en ik weer op mijn zadel wilde gaan zitten hoorde ik een luide 'kraak'. Mijn pen was gebroken en het hele geval was op de grond gevallen. Hopend dat mijn stop in de technische post niet te lang zou gaan duren reed ik, staand op mijn pedalen, richting de mechanieker. Dat het heel snel zou zijn gemaakt was echter valse hoop. De helft van de zadelpen zat vast in het frame en voor ik de technische post verliet had ik ruime twee minuten verloren. Maar, de wedstrijd heb je nooit verloren als je niet probeert er nog alles uit te halen en jezelf tot het uiterste hebt gepusht. Ook dat kan een voldaan gevoel geven. Zo gaf het me toch spirit dat ik heel lekker over de technische passages reed en daarbij mijn inhaal race voortzette. Ik belandde uiteindelijk op de elfde plaats. Daar was ik uiteraard niet voor naar Lenzerheide gekomen en ik kan niet anders zeggen dan dat het brute pech heb gehad. (helaas wel al de zoveelste dit jaar). Maar zelfs uit zo'n race haal ik positive punten.

Zoals ik al vertelde lopen emoties zoals blijdschap, teleurstelling en focus in weken rond wedstrijden door elkaar. De knop is weer im en ik ben inmiddels op hoogte stage in de voorbereiding voor het WK in Canada. Hopelijk kan ik daar pieken, heel hard fietsen en een wedstrijd rijden zonder pech. Daarnaast beloof ik hierbij mijn pen heel te houden tijdens de reis naar Canada zodat ik jullie op de hoogte kan houden via mijn blog.

een 'PIG' smile in Val di Sole

Gelukkig stond ik daar weer! Op het podium van de World Cup in Val di Sole!!

De vorige twee World Cups waren minder goed dan ik van mezelf verlang en ik wilde z
ó graag weer een lekkere swingende, soepele wedstrijd rijden. Een wedstrijd waarin je het speelse van het mountainbiken combineert met tactisch slim en goed rijden. Dat is niet altijd vanzelfsprekend en dat maakt me soms wat nerveus. Maar spanning hoort er nu eenmaal bij. De ene rijder wordt beter van zenuwen de ander blokkeert door zenuwslopende kriebels in de maag.
Ik was voorafgaand aan de wedstrijd wel een tikje nerveus. Maar dat was exact in de mate waar ik me goed bij voel; een gevoel dat je op scherp zet en weg gaat zodra het startschot heeft geklonken.
Bovendien had ik vertrouwen geput uit een goede 'Short race' van vrijdag. Ik kwam op het modderige parcours met een 'PIG' smile over de finish. Grote regendruppels liepen over mijn gezicht en de modder kleefde aan mijn broek en benen; maar ik was blij. Ik voelde me als een klein varkentje dat in de modder had mogen spelen en daarmee een plek op de eerste startrij van zondag had verdiend.



Dit varkentje wilde er in de cross country wedstrijd van zondag iets moois van maken. Maar dan liever met het gewicht van een mug dan van een varken.

Startend vanaf de eerste rij was ik al snel goed gepositioneerd. Ik reed de eerste twee ronden over het (inmiddels weer opgedroogde) parcours met de Australische- en de Amerikaanse kampioenen: Rebecca Henderson en Chloe Woodruff. We streden om de vierde plaats in de wedstrijd. V
óór ons zagen we Pauline Ferrand Prevot, Jolanda Neff en Jenny Rissveds als stipjes aan de horizon verdwijnen. Zij waren te snel vandaag.

Ik deed mijn uiterste best maar de eerste paar rondjes liepen nog niet zo soepel als ik had gehoopt. Ik reed stabiel, veilig en maakte geen fouten maar het perfecte ritme vond ik pas ietsjes later. Zo wist ik uiteindelijk mijn Amerikaanse en Australische rivalen van me af te schudden. Denkend dat ik op dat moment op de vierde plaats in handen had, kwam wam mijn teamgenote Yana het me moeilijk maken. Als Yana eenmaal de flow te pakken heeft dan gaat ze heel heel hard en is ze niet te stoppen. Ze viel aan op het meest steile stuk van het parcours en ik probeerde met haar mee te gaan. Helaas kon ik haar wiel niet houden en voelde ik me in vergelijking met haar bergop wel een beetje een varkentje. Yana is echt een ster als het om klimmen gaat. Ik had achter mij wel een flink gat met de nummer zes en was zodoende verzekerd van een plekje op het ereschavot. Ik juichte toen ik over de finish kwam. Ook al had ik Yana niet kunnen volgen en had ik graag voor de vierde plaats gevochten. Ik had een een nette race gereden met een heel mooi eindresultaat.

Genietend van de champagne douche op het podium wist ik dat ik treedjes omhoog wilde klimmen. Ik keek rechts naast me en dacht; daar gaan we voor. Up up up!
Ik kijk met veel vertrouwen uit naar de volgende wedstrijd die volgende week plaats zal vinden in het Zwitserse Lenzerheide!