Blog
June 2019

Tweeduizend meter dichter bij de hemel.

De derde World Cup van het seizoen is alweer achter de rug en ik zit een dag later op de luchthaven van Barcelona nog stof op te hoesten, terugkijkend op een zware maar uiteindelijk degelijke wedstrijd. Ik reed zeker niet de sterren van de hemel op het hoog gelegen parcours in Andorra. Het parcours lag toch minstens tweeduizend meter dichter bij de hemel dan de parcoursen in Nederland. Maar dat wil nog niet zeggen dat ik een engeltje op mijn schouder had.

Echter had een andere Nederlandse Anne gisteren wel de perfecte dag! Anne Terpstra won als eerste Nederlandse dame een mountainbike World Cup. Een extra ster voor het Nederlandse mountainbiken. Het was ondanks mijn wat minder goede wedstrijd dus toch een Nederlands feestje.

Hierbij een korte samenvatting van mijn wedstrijdweekend. De vrijdag is steevast de dag van de shorttrack. Dit is een wedstrijd van twintig minuten op een kort parcours met, in dit geval, veel draaien en keren en smalle paadjes. Eigenlijk was dit wel een leuk shorttrack parcours maar ik kwam er vrijdag niet goed uit de voeten. Het was ongelofelijk stoffig en krapjes. Een groep van veertig dames, die allemaal vooraan wilde rijden, hoopte zich op tijdens deze race. Wanneer je eenmaal naar achteren in de groep zakte, kwam je niet eenvoudig weer naar voren. Dat gebeurde mij en zodoende reed ik één van mijn lastigste wedstrijden. Ik kreeg geen lucht door een combinatie van de hoogte en het vele stof en ik kreeg het gevoel dat ik een maanlanding had gemaakt. Alles liep vertraagd en ik vroeg me af of er überhaupt zuurstof was in Andorra. Met gierende hartkleppen kwam ik uiteindelijk als 14e over de meet. Voor het klassement was de schade beperkt gebleven maar hoe zou de schade zijn in mijn lichaam? Ik had het gevoel dat al mijn longen waren ontploft.

De Cross Country wedstrijd van zondag ging gelukkig een stukje beter. Ik startte van de - in de shorttrack behaalde - veertiende plek op de startgrit. Mijn start was uitstekend en ik fietste de eerste twee ronden met de kopgroep van ongeveer tien rijdsters mee. Ik voelde dat het allemaal niet vanzelf ging maar ik denk dat elke rijdster de hoogte wel heeft opgemerkt. Toch moest ik in de derde ronde lossen en zag ik de groep voor me metertje voor metertje bij me weg fietsen. Ondertussen kwam een aantal dames langszij zetten. Anne Terpstra, Daniela Campuzano en Yana Belomoina hadden een beter ritme te pakken en wisten de stijle klimmen makkelijker te bedwingen dan ik. Ik probeerde telkens te volgen in de hoop dat ik mee zou kunnen liften op hun raketvermogen. Helaas had ik vandaag simpelweg niet de beschikking over dat vermogen en voelde ik mijn limiet. Zou ik op die limiet blijven hangen dan kon ik de wedstrijd wel in de top tien afmaken. Zou ik er overheen gaan, dan zou ik even lekker hard kunnen maar ik kan je garanderen dat ik dan was ingestort en je zou moeten scrollen om me in de uitslag terug te vinden. Dat gevoel was erg frustrerend maar het is inherent aan wedstrijden op hoogte: soms lukt het en soms lukt het niet.

Omdat een aantal rijdsters vóór me wel over hun limiet was gegaan, kwam ik toch als zevende rijdster met een glimlach over de finish. Ik had niet mijn beste dag en dan kan ik met deze uitslag eigenlijk niet meer dan content zijn. Ik had ook vele goede punten uit de wedstrijd gehaald. Ik had geen fouten gemaakt en voelde dat ik eigenlijk wel in vorm was. Volgende keer komt het er misschien wel weer uit. En die volgende keer komt al snel! Komend weekend staat alweer de vierde World Cup van het seizoen op het programma.

Laten we hopen dat de engeltjes mij op duizend meter hoogte in het Franse Les Gets wél zullen vinden.