Blog
Mar 2017

start van het seizoen met wijn

Na de eerste wedstrijd van het mountainbike-jaar kom ik trots thuis met twee heerlijke flessen wijn. Wel eerlijk gewonnen hoor. Mocht je nu denken dat die flessen alweer op zijn, dat valt tegen… Inmiddels ben ik weer lekker aan het trainen in het Bayerischer Wald dus veel tijd om het op een zuipen te zetten heb ik helaas niet.
In deze blog zal ik uit de doeken doen hoe ik deze flessen druivensap bij elkaar heb gefietst.


Kamptal-Klassik-Trophy2017 Women Elite Men J (24)

Het Oostenrijkse plaatsje Langenlois, net west van Wenen, ligt in een prachtig gebied. Een populaire streek voor wijnliefhebbers. Er worden wijndruiven verbouwd en op elke hoek van de straat vind je lokale wijnboertjes waar je kan proeven van deze zaligheid. Goed… er is genoeg gezegd over de wijn, nu over naar belangrijkere zaken: de wedstrijd.

Het parcours in Langenlois was voor een deel uitgezet door het bos, een ander deel liep het tussen de wijngaarden door (oeps, begin ik toch weer over die wijn).
Mijn meest favoriete ronde zal het niet worden. Het was niet supertechnisch en de lange steile klimmen liepen over brede paden. Ondanks dat het niet het meest spectaculaire parcours was, lag het me wel goed en genoot ik van het racen op mijn fiets!

Met een flinke groep dames reden we de lange startklim op, het tempo geleidelijk opbouwend richting de single track naar beneden. Met een kort sprintje vlak voor de single track wist ik de 3e positie in te nemen. De ronden die volgden waren erg spannend. Barbara Benkó uit Hongarije bleek al gauw
één van de snelsten te zijn. Een aantal meiden probeerde bij haar aan te haken maar ik reed op dat moment op mijn limiet. Met een stuk of 5 à 6 meiden bleven we continu dicht bij elkaar. Er waren telkens positie wisselingen en ik probeerde uiteraard vlak voor elke afdaling voorin te zitten zodat ik vrij baan had.
Met nog anderhalve ronde te gaan bleek dat een goede keus en konden de twee Tsjechische rijdsters, die al een aantal keer een poging hadden gedaan mij eraf te rijden, niet meer in mijn wiel blijven. Op dat moment besloot ik mijn laatste power in te zetten. "Nog 3 klimmen te gaan" dacht ik, "dat moet ik vol zien te houden". Elke klim steeg het gehalte melkzuur in mijn bloed en bij de laatste kwam het zowat mijn oren uit gutsen. Maar, ik had de dames definitief gelost.

Zo kwam ik met 35 seconden achterstand op de sterke Hongaarse als 2e over de streep. Een resultaat waar ik voor nu zeer content mee ben. De eerste wedstrijd van het seizoen is geslaagd. Maar… we zijn nog lang niet klaar. Op naar meer!!

Marathon, al doende leert men


De marathon op de schaats is mij inmiddels wel bekend. Met de marathon op de fiets heb ik afgelopen weekend kennis gemaakt. 
Ons team vertrok vorige week naar Algarve om het seizoen te starten met een 3-daagse wedstrijd. De 'Algarve Bike Challenge' wordt gereden in duo's en zodoende was Lisa Mitterbauer bij ons team aangesloten om samen met mij de strijd aan te gaan. Voor ons beiden was dit echter een compleet nieuwe ervaring.


 
Algarve3-03-17

De eerste dag was het vooral wachten, wachten en nog eens wachten. De proloog stond die dag op het programma en we mochten pas laat in de avond aan de bak. Een rondje van 2,5 km door de donkere, smalle steegjes van Tavira was voor ons uitgezet. 
In eerste instantie vonden we het maar niks dat we de hele dag moesten wachten tot we mochten rijden. Onze benen brandden van energie en we stonden te popelen de eerste start van het nieuwe seizoen te maken. Eenmaal aangekomen in het stadje merkten we echter hoe leuk de sfeer was in de duisternis. Iedere renner was uitgerust met goede verlichting en er was veel publiek. De sfeer zat er goed in!
Deze avond sprintten we naar de 2e plaats, op 3 seconden van de winnaressen. Het klassement ging echter over drie dagen dus we hadden nog ruim de tijd om dit verschil goed te maken. 

De dag er op moesten we nogmaals wachten. Vanwege de slechte weersomstandigheden (flinke storm) was de start 2 uur uitgesteld en de etappe ingekort van 90 naar 70 kilometer.
Eenmaal aan de start hadden we beiden een lach op ons gezicht. Weliswaar startten we niet in de leiderstrui maar we hadden uitzicht op een mooie race.

Na 20 km te hebben gereden, met nog alle vrouwen bij elkaar, wilde ik mijn concurrenten wel eens uittesten en besloot ik te demarreren. Dit deed ik achteraf gezien veel te vroeg en veel te hard. Al gauw zat ik in een hartslag die meer paste bij een sprintafstand dan bij een marathon. Lisa m
oest mij natuurlijk wel volgen en dit kwam ons later duur te staan. Na een tijdje vielen we behoorlijk stil en werden we gepasseerd door een Spaans duo. Het waren taaie kilometers maar we wisten de schade te beperken. Uiteindelijk kwamen we 1 minuut achter de leiders we over de meet op deze zware tweede dag. 

Tijdens onze wedstrijdanalyse bij het dinner besloten we: "Dit gaan we morgen anders aanpakken." We hadden duidelijk een 'marathon beginners fout' gemaakt. Iemand kan je tien keer vertellen dat je een marathon rustig moet opbouwen maar je moet het toch zelf ondervinden. Zo kropen we die avond, met vermoeide benen maar een frisse tactiek paraat, ons bed in. 

De volgende, en tevens laatste, etappe verliep alles veel beter. Nu kenden we elkaar als rijdsters en wisten we waar onze sterke en zwakke punten lagen. We maakten goed gebruik van onze afdaling-skills. Onze grootste concurrenten waren duidelijk gespecialiseerd in de marathon discipline maar het nemen van de juiste lijn in een afdaling leek ze totaal vreemd te zijn.
In de klim pakten de meiden echter de opgebouwde voorsprong weer terug. Maar… het parcours was ons deze dag gunstig gezind. 
Het tweede deel van de wedstrijd was veel afdalen en zodoende sjeesden we naar beneden alsof ins leven er vanaf hing. Wisten we de kop over te nemen en w opnieuw een voorsprong te pakken. Toen we op 20 km voor de finish geen linten meer zagen en ontdekten dat we verkeerd gereden waren, zagen we de winst even aan ons neus voorbij gaan. We reden terug en vonden gelukkig weer snel het juiste pad. Met naar schatting ongeveer anderhalve minuut te hebben verloren keken we onze concurrenten opnieuw in de rug. De adrenaline die in ons lichaam zat, kwam ons goed van pas en zo wisten we een tandje extra gas te geven. We passeerde de twee dames en kwamen met ruim anderhalve minuut voorsprong over de finish van de 3e etappe. We hadden gewonnen!

Zowel in de dag-uitslag als in het overall-klassement stonden ons namen boven aan! Moe maar erg blij en voldaan kregen we op het podium de leiderstrui aangetrokken. 

Deze drie daagse wedstrijd was een nieuwe en spannende ervaring. Marathon is duidelijk niet helemaal mijn discipline. Ik houd het toch liever bij anderhalf uur knallen op een prachtig technisch 'Cross Country' parcours maar het was zeker leuk om te doen en met z'n tweeën de overwinning naar je toe trekken is natuurlijk een heerlijk begin van het seizoen!

Mijn pak

Na drie jaar te hebben geschaatst in het wit-groen voor team Artecef vertel ik graag eens hét verhaal van mijn pak.
Groen dus… het blauwe pak van ACE (team ACE/Artecief is een combinatie team) had me ook goed gestaan maar het groen van Artecef droeg ik altijd met veel trots.

Bij elke gezamenlijke zomertrainingsdag van ons team was het weer één van de onderwerpen die aan bod kwamen; wie wordt er ingedeeld bij ACE en wie zal er voor het kikkergroene Artecef gaan rijden? De meesten prefereerden het groene pak omdat deze meer opviel in het peloton. Al was dat argument afgelopen jaar niet meer van kracht omdat een aantal andere teams dit opvallende kleurtje ook hadden ontdekt. Maar toch; de onze was het mooist.

fullsizeoutput_c0cLees meer...