Blog
May 2018

Piraten in Nove Mesto?

Komen piraten eigenlijk uit Tsjechië? Dat zou wel verklaren waarom ik afgelopen weekeinde tijdens de 3e manche van de World Cup in Nove Mesto het gevoel had dat ik met een houten been rond reed. Ik had weliswaar de vechtlust maar ook het houten been van een piraat. Mijn benen wilden zondag geen vermogen leveren en voelden verstijfd aan. Toch rolde er alsnog een solide wedstrijd uit met een 10e plaats als resultaat. Een positie waar ik eigenlijk heel tevreden mee mag zijn; vorig jaar was ik immers nog 10e in het algemeen klassement. Hierbij een korte samenvatting van het weekeinde.

_K_14441

Vrijdag stond de eerste race al op het programma op het prachtige, bosrijke biatlonterrein dat in de zomer fungeert als spectaculair mountainbike parcours. De zogenoemde ‘short track’ wedstrijd op vrijdagavond is een nieuw element in de World Cup serie. Tijdens deze wedstrijd over 20 tot 25 minuten kan de rijder zich verzekeren van een goede startpositie voor de ‘echte’ wedstrijd op zondag. Eerlijk gezicht ben ik niet erg enthousiast over dit element maar wil je een goede startpositie dan zul je wel moeten racen. Ik had een plekje op de eerste startrij veroverd, zoals piraten dat horen te doen. Echter had ik er deze vrijdagavond diep voor moeten gaan. 20 minuten lang met een hartslag van 190 over het parcours stampen, dat is geen kleinigheid.

Ik nam zodoende een houten been mee naar de wedstrijd van zondag. Ik had er alles aan gedaan om zo goed mogelijk te herstellen en te rusten. De parcoursverkenning over de ‘rock gardens’ en het ruige wortel terrein was uitstekend verlopen en ik had dus wel veel vertrouwen in mijn kunnen.

De wedstrijd liep prima. Ik had in de eerste ronde de kloplopers in zicht en fietste rond de 8e positie. Een mooie basis voor een inhaalrace zou je zeggen. Maar… de inhaalrace kwam helaas niet. Ondanks het grote enthousiasme en gejuich van het publiek kreeg ik mijn benen niet rond op de steile klim. Technisch liep het heerlijk en ik genoot van het speelse karakter van dit parcours. De laatste ronde wist ik nog net door te trekken en een 10e positie veilig te stellen. Het was toch wel een lekker gevoel om te racen, te vechten en met weer een top 10 plaats mag ik helemaal niet klagen. Het is voor mij een goed leermoment geweest en ik weet wat ik moet doen… Ik gooi dat houten been aan de kant, plet hem thuis tussen het sprookjesboek van Peter Pan en hij komt daar nooit meer tussenuit.

Kaarten schudden in de afdaling - World Cup Albstadt

Handjes in de lucht voor mijn derde plaats tijdens de tweede World Cup van het seizoen in Albstadt! Het is gewoon weer gelukt! Samen met mijn teamgenote Yana (2e plaats) en de onverslaanbare Jolanda Neff sprong ik een gat in de lucht van blijdschap. Het was een feestje en ik had mezelf wéér verbaasd. Zeker als je naar het verloop van deze wedstrijd kijkt was het een verrassing dat ik het podium had weten te halen. Hierbij mijn blik op de wedstrijd van gisteren. Ik besef me nog niet helemaal wat er allemaal is gebeurd en wellicht zal mijn verhaal alle kanten op gaan maar dat past gelukkig wel bij het verloop van deze wedstrijd. 

World Cup nummer 2 gaat de boeken in als een razendspannende race waarbij ik elke halve ronde op een andere positie lag. Van plaats 6 naar 4 naar 2 en weer terug. Als bij het schudden van een pak kaarten wisselde ik van positie. Het was echter niet enkel mijn positie in de wedstrijd die alle kanten opging, mijn fiets en ik deden net zo hard mee aan dit spel. In de technische afdalingen schoot ik over de bospaadjes van links naar rechts. 
_AD50941

Wat voor’n middeltje er in die ondergrond in Albstadt zit weet ik niet maar na de regen van de afgelopen week was het parcours geknipt voor een zeepkistenrace. De ondergrond was spekglad en het was glibberen en glijden door het bos. Dat bleek ook bij de eerste de beste technische passage in de wedstrijd. Ik fietste rond de 8e plaats en zag verschillende dames onderuit gaan. Dit deed me besluiten de zogenoemde ‘chicken lines’ (makkelijkere maar ook langzamere B-lijnen) te kiezen in plaats van alle risico’s te nemen op de A-lijnen. Als je brokken maakt kun je niet verder en dat wil ik koste wat het kost voorkomen. Op de B-lijnen was ik relatief langzaam maar daarvoor in de plaats klom ik als een raket en won hier veel tijd op mijn concurrenten. Zo fietste ik richting een 4e plek. De top 10 dames zat echter vlak bij elkaar en de wedstrijd was nog lang niet beslist. Er was geen enkele rijder die geen foutjes maakte en zo kon er nog van alles gebeuren. Jolanda Neff was gevlogen maar de strijd om het zilver en brons was was nog open!

De cruciale fase van de wedstrijd kwam met nog ongeveer 2 ronden te gaan. Ik had de technische A-lijn passage nog niet gedaan maar wist dat ik mij hier definitief mijn concurrenten zou kunnen ontdoen. Dan zou ik de 2e plaats vrij stevig in handen hebben. In verbeterende condities nam ik het risico… maar nu werd niet het veld maar wel mijn fiets en mijn lichaam flink geschud! Ik werd van de houten vlonder af geschoten, buitelde over de kop en zag even alles om me heen draaien. Ondanks mijn buiteling zat ik snel weer in het zadel en had ik maar 1 plekje verloren. “Dan moet ik de aanval maar openen in de klim” dacht ik. Een halve ronde voor het eind trapte ik alle frustraties van mijn crash uit mijn verzuurde benen en passeerde ik Alessadra Keller. Ik had de 3e plaats in de wedstrijd in handen. Alessandra staat bekend als een bikkel en een bijter, zij geeft nooit op. Dat deed ik echter net zo min! Het gat groeide en zo had ik genoeg tijd om met mijn handen in de lucht over de finish te komen. Ondanks de verre van perfecte wedstrijd had ik het toch klaargespeeld om weer in de top 3 te rijden. 

Ik ben superblij dat het zo goed is gegaan en zit nu in de winning mood! Ik doe er in ieder geval alles aan om World Cup nummer 3 (zondag a.s. in Nove Mesto) weer voor een feestje te zorgen. 
_AD51074

In een knallende wedstrijd naar 6 min voorsprong.

Afgelopen zondag reed ik mijn laatste (trainings-)wedstrijd voordat de World Cups weer van start gaan.

De eerste World Cup in Zuid-Afrika is inmiddels twee maanden geleden en het gat naar de rest van de World Cup cyclus moest natuurlijk overbrugd worden. Ik had een aantal mooie wedstrijden uitgekozen en daar mijn schema voor deze periode op gebaseerd. In vorm blijven, materiaal testen, de routine van de wedstrijdvoorbereiding, heel diep gaan, het achterste van je tong laten zien, dat hoort allemaal bij de voorbereiding in aanloop naar deze belangrijke wedstrijden.

Een goede voorbereiding was het afgelopen weekend zeker. Eentje waar ik veel vertrouwen uit kan putten! Ik won de wedstrijd in Eupen (Belgie), die deel uitmaakt van de zogeheten ‘Three Nations Cup’, met dik 6 minuten voorsprong op nummer 2, Fabienne Schaus. De ronde in Eupen lag er mooi en erg snel bij. Het technische gedeelte van het parcours leek wel een achtbaan: bochten in alle richtingen en kris kras door elkaar. Het was een hele uitdaging alle lijnen goed te rijden en het pracours in je hoofd te hebben. Toch leek bij mij dit weekend alles erg vloeiend en soepeltjes te lopen.

Na afloop van de wedstrijd mocht ik het podium delen met Fabienne Schaus uit Luxemburg en (snelle startster en goede vriendin) Lotte Koopmans.
Ik wil de organisatie graag bedanken voor deze mooie wedstrijd en vooral een extra bedankje aan de burgermeester van Eupen, die speciaal voor mij een mooi boek over Eupen en omgeving kwam overhandigen. Dat vind ik echt een leuk gebaar!

Op naar de komende World Cups. De eerste zal worden verreden op 20 mei in het Duitse Albstadt waarna we meteen doorreizen naar Nove Mesto in Tsjechië om de week erop weer te knallen!
IMG_7988