Blog
May 2019

kromme tenen en kramp in de benen. Maar een Olympisch ticket op zak!

Ik open deze post met het meest positieve van dit weekend, een belangrijk nieuwtje en iets waar ik heel erg naar uit kijk: ik heb mijn nominatie voor de Olympische spelen van 2020 in Tokyo binnen!


Een mooie plek op het podium, een bos bloemen en bovenal die Olympische nominatie. Het is een prachtige opsomming maar het is nog niet het hoogste schavot… In de eindafrekening ben ik toch niet 100% tevreden over het afgelopen weekend tijdens de World Cup opener van het seizoen, verreden Albstadt. Ik had uiteraard in mijn kop zitten dat ik mijn prestaties van vorig seizoen minimaal wilde evenaren. Het parcours in Albstadt ligt mij altijd prima, met de 190 af te leggen hoogtemeters per ronde is het fysiek gezien de zwaarste van het seizoen. Technisch is het echter niet helemaal mijn favoriet: de afdalingen zijn snel en de ondergrond lijkt onder je weg te rollen door de toplaag van kiezelstenen. Kortom, de klimmers doen het steevast goed op dit parcours maar … een foutje is zo gemaakt. Je bent hier nooit zeker van je podiumplaats tot je er daadwerkelijk op staat.

Helaas gold dat ook voor mij tijdens de 5 ronden tellende wedstrijd van zondag. Ik begon heerlijk, zat goed in mijn ritme en had ondanks de gladde condities geen foutje gemaakt. De supersterke wereldkampioene Kate Courtney had echter al in de eerste klim een tempo aangeslagen dat geen van de andere rijdsters kon evenaren. Ik moest even op gang komen en lag in de eerste ronde op de derde plaats. Ik voelde echter dat ik meer in me had en dat ik de wedstrijd goed zou kunnen indelen; mijn energie voelde onuitputtelijk. Ik legde al vroeg in de wedstrijd beslag op de 2e plek en zag de regenboogtrui van Kate de hele race voor me. Dat frustreerde me; echt uitlopen deed ze niet maar ze had in de eerste ronde het verschil gemaakt en dat gat kreeg ik maar niet dicht. “De overwinning is teveel gevraagd vandaag”, dacht ik terwijl ik me een slag in de rondte trapte. Ik had echter wel een veilige marge op nummer drie (Jolanda Neff) en zo leek ik die tweede plaats vrij stevig in handen te hebben. Het had mijn beste World Cup uitslag ooit moeten worden maar … zoals ik al zei: je bent pas zeker van je zaak als je daar op het podium staat en weet dat je alles goed hebt gedaan!

Dat laatste was mij helaas niet gegeven, ik heb niet alles goed gedaan. Met nog anderhalve ronde te gaan maakte ik een flinke smakker, landde hard op de houten ondergrond en zo ook mijn fiets. Ik stond wat aangeslagen maar relatief ongedeerd weer op. Mijn fiets kwam er echter minder goed vanaf. Toen ik weer opstapte merkte ik bij de eerste de beste schakelpoging dat er iets niet pluis was. Ik kon niet meer naar de drie lichtste kransjes op mijn cassette schakelen waardoor ik met een tenenkrommende cadans de vele steile klimmen op moest fietsen. Het werd nog spannend! Heel hard ging ik niet meer maar stoppen in de technische post was ook niet echt een optie, dat zou waarschijnlijk te veel tijd kosten. Achter mij kwam de concurrentie steeds dichterbij. Jolanda passeerde me en mijn teamgenote Yana volgde al snel. Ik heb echt getwijfeld of ik zou moeten stoppen, misschien kon mijn mechanieker de derailleur snel ietsjes recht buigen en zou ik geen problemen meer hebben. Aan de andere kant, hoeveel plekken zou ik verliezen met een pitstop? Dat is altijd zo lastig in te schatten als je in de wedstrijd zit. Achteraf ben ik heel erg blij dat ik door ben gefietst. Er stond namelijk niet alleen een World Cup podiumplaats op het spel, deze wedstrijd gold ook als kwalificatiemoment voor de Olympische spelen van 2020. Als ik in deze wedstrijd in de top 6 zou rijden zou ik direct geplaatst zijn. Zowel van de spanning als van de kramp die ik in mijn benen voelde, zat ik met kromme tenen op mijn fiets. Mijn cadans zal op de zwaarste stukken van het parcours niet ver boven de 40 zijn gekomen. Maar: ook met een cadans van 40 kom je vooruit en dat was het enige wat ik wilde. "Naar de finish toe" schreeuwde ik mijzelf toe. Zo wist ik in de laatste klim mijn 4e positie te behouden en kon ik na de wedstrijd opgelucht ademhalen. Het was gewoon gelukt! Ik heb me gekwalificeerd voor de Olympische spelen van 2020!!

Toch stond ik er na afloop van de race enigszins beduusd bij. Ik had zo graag mijn wedstrijd goed willen afmaken en die tweede trede op het podium beklommen. Maar dat is sport, je moet een perfecte race rijden, je kunt jezelf geen foutje permitteren. Juist deze dubbele gevoelens en emoties maken de sport zo mooi. Niettemin werdt er wel een klein feestje gevierd want de Olympische spelen zijn een droom die nu echt uit lijkt te gaan komen.


Podium op je sloffen of op je velg?

Afgelopen weekend stond de laatste wedstrijd vóór de aftrap van het World Cup seizoen op het programma. Van deze wedstrijd, verreden in het Duitse Heubach, weet ik van te voren nooit wat ik kan verwachten. Het parcours kent een lange en zware klim maar de afdaling is daarentegen zo leuk! Het is speels en snel en je moet echt zoeken naar de grip op dit vrijwel altijd modderige parcours. Kortom; een uitdaging. En laat het nu net zo zijn dat een van de beste daalsters van de wereld, Jolanda Neff, dit weekend ook aan de start stond. Zij is zonder enige twijfel een dame die weet hoe ze die fiets moet controleren. Daarbij heeft ze ook nog eens een Downhill liefje en is ze misschien daardoor nóg wel harder gaan dalen dan ze al deed. Zodoende was ik benieuwd of zij vandaag de topfavoriete op dit parcours zou zijn of dat iemand het haar moeilijk zou kunnen maken.

Ik voelde me ook zeker niet slecht en ik zat technisch lekker op de fiets. Vandaar dat ik me had voorgenomen om te kijken of ik Jolanda zou kunnen volgen in het begin van de wedstrijd. Wanneer je afdaalt in haar wiel is spektakel eigenlijk wel gegarandeerd.

Mijn start was goed en meteen na de gevreesde klim reed ik inderdaad achter Jolanda aan de afdaling in. Lang hield ik haar echter niet in het zicht; ik zag binnen een meter of twintig haar blonde krullen het bos in verdwijnen. Zelf was ik absoluut niet als een krant aan het rijden en zette ik alles op alles om het gat niet al te groot te laten worden. Op de klim in de tweede ronde kreeg ik de bevestiging dat dit was gelukt en keek ik Jolanda weer in de rug. Er was nog hoop! Niet veel later bleek dat ik goede benen had en elke ronde voelde ik me steeds meer vast beraden om de leiding in de wedstrijd over te gaan nemen. In de op één na laatste ronde wist ik inderdaad de eerste positie in de wedstrijd te pakken en wonder boven wonder kon ik meteen een klein gaatje slaan. Veel kans om mijn voorsprong uit te bouwen had ik echter niet. In de afdaling sloot Jolanda weer aan en toen….. PANG POEF!!! Ik reed over een scherpe, met modder bedekte rots die ik niet had zien liggen. Mijn beide banden waren in één keer plat en ik kon de overwinning wel op mijn buik schrijven.

Ik kon zodoende zeker niet op mijn sloffen naar het podium fietsen maar moest half steppend half rijdend op mijn velgen de technische post zien te bereiken. Ik zag 3 rijders passeren maar mijn wielen waren snel gewisseld en ik zat weer op mijn fiets. De 3e plaats in de wedstrijd was nog mogelijk. Ik keek mijn landgenote Anne Terpstra in de rug en moest nog even tot het gaatje gaan op die laatste steile klim. Dat was het meer dan waard geweest. Na de wedstrijd kon ik met een goed gevoel het podium op stappen. Het was een spannende wedstrijd en pech hoort er soms bij. Mijn vorm is goed en dat geeft zeer veel vertrouwen in aanloop naar de World Cup. Nu wordt het langzaam aan taperen (lees: met mijn sloffen op de bank, voetjes omhoog en herstellen) om mijn beste vorm te kunnen behalen.