Blog
Sep 2018

Het seizoen afgesloten met de overwinning.

Mijn mountainbikeseizoen 2018 is super verlopen. Met meerdere podiumplaatsen in de World Cups en een vijfde plaats overall, een zevende plaats op het WK en een zesde plaats op het EK kan ik met een heel tevreden gevoel terugkijken. Maar toch, ik had dit seizoen nog maar één keer echt op de hoogste trede van het schavot mogen plaatsnemen. Ik was stiekem toch nog wel op jacht naar een zege aan het eind van dit seizoen.

Ik had zó veel zin in de Maja Race; de wedstrijd die al 10 jaar lang door Maja Wloszczowska in haar thuisland Polen wordt georganiseerd. Dit evenement is elk jaar weer een groot succes. Er stond wederom een mooi deelnemersveld, een uitdagend parcours en na afloop een leuk feestje voor ons klaar.

maja-race1

Ik stond eager aan de start van mijn laatste wedstrijd van dit jaar. Mijn doel: lekker rijden, plezier hebben en alles wat ik het seizoen had geleerd samenbrengen in één wedstrijd. En dat lukte! Ik startte goed achter mijn landgenote Anne Terpstra. Na de korte startronde wist ik de leiding in de wedstrijd over te nemen en deze stond ik vervolgens niet meer af. De hoge en spectaculaire drops in dit parcours waren uitdagend maar ik jumpte er lekker overheen. Door alle korte lusjes in het parcours kon ik soms de tegenstanders achter me even in de ogen kijken. Zo ving ik af en toe een glimp op van Maja die in de tweede positie reed. Maar het gat was groot genoeg en ik voelde me veilig. Zowel technisch als fysiek liep het goed en het was precies de wedstrijd waar ik op had gehoopt. Met mijn handen in de lucht passeerde ik de finishlijn.

Na een fantastisch seizoen (soms vergeet ik dat te beseffen) is dit extra lekker afsluiten. Alle wedstrijden samen maakten 2018 tot een succes en dat geeft veel motivatie voor volgend jaar. Maar bovenal heb ik heel veel meegemaakt, plezier gehad en geleerd.

Hiervoor wil ik in het bijzonder mijn team bedanken. Dit jaar reed ik voor het eerst voor het team van Bart Brentjens, het CST Sandd American Eagle Mountainbike Racing Team, en dat is zeker een goede beslissing geweest. Het is een fantastisch team met een uitstekende sfeer. Dankzij alle ervaring van de staf en de andere rijders brengen we elkaar naar een hoger niveau.

Zo, het is nu even tijd voor rust. Er is tijd om terug te kijken op het seizoen een daarna heb ik weer een drukke schaatswinter voor de boeg.


maja-race8
foto’s door: bikeLIFE en jsphoto

Ik kan alles! (behalve wereldkampioen worden)

Met een Zwitserse winkelhaak in mijn knie zat ik bij de dokterspost de hand van bondscoach Gerben de Knegt fijn te knijpen. Na een domme val op het parcours had ik een lelijke wond opgelopen in mijn rechter knie die zodoende gehecht moest worden.
Met nog drie dagen te gaan tot het Wereld Kampioenschap in Lenzerheide was dat uiteraard verre van een ideale voorbereiding. Ik moest rusten, rusten en nog eens rusten, wat over het algemeen de grootste uitdaging voor mij is. Maar ik had niet veel pijn en de dag voor de wedstrijd kon ik het parcours nog eens goed verkennen. Het liep weer prima en ik voelde me dolgelukkig dat ik weer op de fiets zat. Ik riep helemaal blij: ‘Ik kan alles!!’ Ik bedoelde uiteraard dat ik alle secties op het parcours weer kon fietsen. Het woordje ‘alles’ moest misschien niet al te letterlijk genomen worden want wereld kampioene worden, dat zat er niet in.

Een frisse knie had ik niet, maar ik hoopte op extra frisse benen ter compensatie. Zo stond ik gisteren met een blij gezicht aan de start in Lenzerheide. Ik voelde geen druk op mijn schouders en was enkel aan het genieten van de met publiek volgeladen bergflanken langs het parcours. De Zwitsers zijn helden in mountainbiken en zo zijn de Zwitserse toeschouwers helden in aanmoedigen. Om je een indicatie te geven; de Zwitsers zijn net zo trots op hun mountainbikers als de Nederlanders op hun schaatsers.

_AD55116

De aanmoedigingen kwamen mij goed van pas want mijn start was niet denderend. De eerste meters van de wedstrijd waren prima maar ik zakte daarna wat terug. Ik kwam bij de eerste ronde ongeveer als 10e door en wilde graag metertje voor metertje sneller gaan rijden en plaatsen winnen. Dat lukte in eerste instantie en ik wist de top vijf in te rijden. Ik fietste vlak achter de ervaren Poolse Maja Wloszczowska en vond het prettig om haar ritme te volgen. Nadat ik haar passeerde maakte ik helaas een schakelfoutje en verloor ik (tot twee keer toe) mijn ketting en daarmee tevens een aantal posities. Ik wilde heel graag mijn verloren positie weer terug winnen. Zoals je dat wel vaker ziet bij rijders die na een korte stop een extra boost hebben en ineens dubbel zo hard terug naar de kop rijden. Dat kon ik gisteren helaas niet. Mijn benen konden niet harder trappen dan ze al deden. Zo was ik op mijn eerste WK bij de Elite goed genoeg voor de 7e plaats. Een resultaat waar ik zeker niet ontevreden mee mag zijn maar honderd procent tevreden ben ik ook weer niet. (Oke ik weet ook wel dat ik nu kritisch ben). Maar het was toch een ontzettend mooi WK en ik heb er alles uit gesleept. Ik ben vooral heel erg trots op onze Nederlandse ploeg. We hebben als team twee bronzen medailles in de wacht gesleept (Matthieu van der Poel bij de Elite mannen en David Nordemann werd derde bij de U23 mannen).
Wij als dames lieten ook zien dat we niet onder hoeven te doen voor de mannen en zo wisten Sophie von Berswordt (U23 dame) en ik beiden een top tien positie te veroveren. Ik vind het cool om te kunnen laten zien dat wij, fietsers uit dat kleine vlakke Nederland toch een verdomd potje snel kunnen mountainbiken.

_AD54998

Je vastbijten in een achterband en de gevolgen daarvan

Pas gisteren besefte ik dat er op mijn website nog geen wedstrijdverslag stond van de World Cup finale van vorige week (de wedstrijd waarvan iedereen op het puntje van zijn stoel ging zitten). Hoogste tijd dus voor een update van dat succesvolle weekend. 

Waar het publiek op het puntje van zijn stoel zat, zaten de renners op het puntje van hun zadel. Tijdens de laatste World Cup van het seizoen schoof ik heen en weer over het zadel, balans en grip zoekend tussen mijn voor- en achterwiel. Tijdens de parcoursverkenning eerder die week vond ik het splinternieuwe parcours in het Franse la Bresse nog erg mooi maar niet heel moeilijk. Hoe anders was dat op de wedstrijddag: na de regen van de dag ervoor waren de condities plotseling heel uitdagend. Ik was er wel blij mee want ik houd er wel van als dingen mij een beetje lastig worden gemaakt. 


Welnu, ik kan je vertellen dat het mij tijdens de wedstrijd van zondag nog iets lastiger werd gemaakt dan gehoopt. Door de modderige en gladde condities koos ik voor een wat lagere bandenspanning dan gebruikelijk in de hoop wat meer grip te hebben. Ik was niet de enige renner die zo redeneerde en dit resulteerde in spectaculaire acties in de technische post op het parcours. Hier volgt mijn raceverhaal.

_AD57532

Ik startte die dag op de eerste startrij; een goede uitgangspositie voor een perfecte race. Ik stond 6e in het algemeen klassement en tussen plaats 3 en 6 was nog alles mogelijk. Voor mij was was het dus een wedstrijd van alles of niets. Mijn start was uitstekend en ik glibberde de eerste single track af in een 5e positie. Die eerste single track bleek echter niet fietsbaar en zodoende werd het al snel rennen met de fiets aan de hand. Ik kende een goed begin van de wedstrijd en schoof op naar een 4e plaats. Ik hoopte dat ik de dames voor me zou kunnen blijven volgen. Enkel de in bloedvorm verkerende Jolanda Neff was al als een stipje aan de horizon verdwenen. De andere dames bleven dicht bij elkaar en waren aan elkaar gewaagd. Ineens was dat stipje aan de horizon geen stipje meer maar zag ik de regenboogtrui van Jolanda met een leeggelopen achterband stil staan in de technische post. Haar mechanieker stond aan haar wiel te trekken alsof zijn leven ervan afhing. Jolanda was haar 1e positie kwijt en sloot achter mij aan. Nog geen halve ronde later hoorde ik weer het gesist van een leeglopende band. Deze keer was ik het zelf. Helaas was ik net mijn mechanieker voorbij gereden en moest ik nog een flink stuk door op mijn velg. Ik kon er nog behoorlijk mee doorrijden en gelukkig kon ik dankzij een razendsnelle wissel de post snel weer verlaten. Ik sprong op mijn fiets en wilde zo snel mogelijk weer aansluiten. Maar helaas had ik nu echt een groot gat voor me. Dat was wel een domper. Ik had me vandaag heel graag vastgebeten in de, al dan niet lekke, achterband van een voorganger in de hoop mijn positie in het klassement nog te verbeteren. Het werden uiteindelijk nog 3 volle rondjes in mijn uppie. Voor en gelukkig ook achter mij waren de verschillen te groot om nog dicht te rijden. Vóór mij was de strijd echter nog niet helemaal gestreden. Ook de andere dames kregen te maken met lekke band na lekke band. Zo werd de strijd voor het klassement mede beslist door de mechanieker met de snelste wielen wissel. Uiteindelijk was Jolanda Neff, ondanks haar pech, onverslaanbaar en wist de wedstrijd te winnen. Ikzelf kwam als 6e over de streep en wist daarmee toch nog 1 plaatsje in het klassement op te schuiven. Bij het passeren van de finish kon ik pas echt genieten en zag ik hoeveel toeschouwers stonden te juichen. Ik was gewoon 5e in het eindklassement van de World Cup geworden! Een prestatie waar ik niet van had durven dromen. Maar het was niet eens een droom, het was werkelijkheid!

Ik mocht hiervoor aan het eind van de dag een plaatsje op het podium innemen en heb sindsdien een nieuwe trofee op de schouw staan. Eentje waar ik heel trots op ben maar ook eentje waarvoor niet alleen ik maar ook mijn team en mijn ouders keihard hebben gewerkt.