Blog

Zwemmen tussen kopgroep en peloton

Dit weekend weer een marathon lekker dicht bij huis. Ik zag al snel dat het ijs er niet erg goed bij lag. Grote scheuren op zowel het rechte stuk als in de bocht. En helaas precies op de plaatsen waar ons peloton met 40 km per uur, 70 ronden lang overheen zou stormen. Dit ging natuurlijk niet goed. Al in ronde 10 lag er een aantal meiden op het beton van het middenterrein. Gelukkig had ik al gauw door aan welke kant ik de scheuren het best kon ontwijken.
DSC_3397
Dit weekend weer een marathon lekker dicht bij huis. Ik zag al snel dat het ijs er niet erg goed bij lag. Grote scheuren op zowel het rechte stuk als in de bocht. En helaas precies op de plaatsen waar ons peloton met 40 km per uur, 70 ronden lang overheen zou stormen. Dit ging natuurlijk niet goed. Al in ronde 10 lag er een aantal meiden op het beton van het middenterrein. Gelukkig had ik al gauw door aan welke kant ik de scheuren het best kon ontwijken.
Gedurende de wedstrijd merkte ik dat ik absoluut geen goede benen had. Ik schaatste onrustig. Handen los, handen op mijn knieën, handen op mijn rug proberen te leggen maar uiteindelijk toch weer vechten met handen los. Er gebeurde vrij weinig in het peloton. Groepjes kwamen niet weg en het ijs was zwaar dus erg hard werd er niet gereden. Tot er 16 ronden voor het einde een klein groepje weg schaatste. Ik weet niet waarom ik niet mee ben gereden want toen ik de videobeelden terug zag bleek ik op de perfecte plaats in het peloton te zitten voor de tegenaanval. Misschien was ik te moe maar ik ben lichtelijk geïrriteerd dat ik niet mee ging. Een gemiste kans. Toen ik even later op kop in het peloton reed dacht ik:’en nu zal ik eens even een rondje hard rijden om te proberen de kopgroep terug te pakken’. Toen ik even later omkeek om de kop af te staan zag ik dat ik samen met Birgit Witte een flink gat had. Oh, dat was niet helemaal de bedoeling. Me terug laten zakken in het peloton kon niet meer want dan zou ik te laat zijn voor de sprint. Zo zijn we een stuk of 8 ronden met z’n tweeën gaan ploeteren om bij de kopgroep te komen. Helaas kwam die groep geen meter dichter bij. We gingen kapot en zagen met nog 2 ronden te gaan dat we het niet zouden redden het peloton voor te blijven. Vlak voordat het peloton bij ons was maakte ik zo veel mogelijk vaart zodat ik niet helemaal door het peloton heen zou zakken. Dit lukte veel beter dan ik had verwacht met die vermoeide benen van mijn zwemtocht. Hierdoor wist ik uiteindelijk toch nog 16e te worden. Weer lekker wat punten gepakt voor het klassement maar nog veel belangrijker: een heel leerzame wedstrijd.