Blog

Niet iedereen kan schaatsen maar iedereen kan tellen, Toch?

Het eerste woord wat in mij opkomt als ik terug denk aan de marathon van afgelopen zaterdag is 'demarreren'. Dat was in ieder geval wat mijn benen graag wilden gedurende de wedstrijd over 80 ronden in Enschede. 
De rondjes vlogen voorbij en om eerlijk te zijn: ik had geen kopgroep verwacht op het snelle ijs in Enschede. Tijdens mijn wedstrijdvoorbereiding had ik bedacht dat als ik graag een kopgroep wilde zien in deze wedstrijd, ik hier zelf hard voor aan de bak zou moeten. 

Het viel echter mee en al na 30 rondjes waren er verschillende pogingen geweest. Ook ik wilde nu wel eens proberen wat mijn snelheid waard was. Kan ik mezelf loswringen van het peloton? En komen er andere dames met mij mee? 
Zo probeerde ik op een tactisch moment aan te vallen en zag vanuit mijn ooghoek dat Ineke Dedden op hetzelfde moment ook een poging ging wagen. Ik dacht: "waarom niet, laten we onze krachten bundelen en samen het voortouw nemen." Ineke was in  goeden doen en zo hadden we al snel een behoorlijk gaatje. Het duurde niet lang voor er een hele meute bij ons aansloot en zo hadden we met nog ongeveer 40 ronden te gaan een kopgroep van 16 dames. 

Enschede10-12-16

Dit kon bijna niet missen; van elk team was er minimaal één rijdster in de kopgroep vertegenwoordigd. Dat betekent vanzelfsprekend dat het gat niet meer dicht gereden wordt. Het is uiteraard niet verboden maar wie dit wél zou doen zal niet erg  populair zijn bij zijn teamgenoten.  
We wisten het peloton op een ronde te zetten en ik voelde me eigenlijk nog heel erg fris. Zó fris dat ik me niet kon inhouden en op het idee kwam om nog een uitloop poging te doen. Ik was er niet helemaal zeker van of dit verstandig was maar had er wel zin in. Een kopgroep van 16 dames is mij eigenlijk iets te groot waardoor je snel het overzicht in de finale verliest. Met mijn 2e uitlooppoging hoopte ik een stuk of drie/vier dames zo ver te krijgen een nieuw gat te slaan. 

Helaas waren er geen andere rijdsters die daar zin in hadden dus heb ik na een rondje de benen weer stil gehouden. Nog 15 rondjes in mijn eentje door kachelen en vervolgens kompleet naar de 
filistijnen zijn in de finale, dat zag ik niet zo gebeuren. 

Zo verliepen de laatste rondjes binnen de kopgroep wat onrustig.
De hele wedstrijd was ik actief en alert geweest. Helaas was de scherpte er in dit stadium van de wedstrijd wat vanaf en vergat ik één van de belangrijkste (en simpelste) dingen. Het rondebord!!! Ja, die liep natuurlijk wel af ondertussen. Ik had het écht niet door maar ineens hoorde ik de bel en besefte me dat er nog maar 1 ronde verreden moest worden. Dit was natuurlijk veel te laat om nog mee te sprinten voor het podium. Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan!
Niet iedereen kan schaatsen maar wel iedereen kan tellen. Behalve Anne Tauber, bij dit speciale geval is het precies andersom. 
Zo, ik heb mijn woede weer even van me afgeschreven. Winking 

Doe mij de volgende keer maar een Elfstedentocht.
Één ronde, lekker makkelijk te tellen.