Blog

De week in Zwitserland - World cup 3

Het was een enorm bewogen, spannende maar vooral mooie week in Zwitserland.
Eigenlijk een mazzeltje dat het parcours van de 3e world cup dit jaar op 1600 m hoogte lag. Hierdoor mochten we ruim een week van te voren verblijven in het plaatsje Pontresina om ons lichaam de kans te geven zich aan te passen aan de hoogte. Geen straf Happy
_DSC6022
Het was een enorm bewogen, spannende maar vooral mooie week in Zwitserland.
Eigenlijk een mazzeltje dat het parcours van de 3e world cup dit jaar op 1600 m hoogte lag. Hierdoor mochten we ruim een week van te voren verblijven in het plaatsje Pontresina om ons lichaam de kans te geven zich aan te passen aan de hoogte. Geen straf Happy
Ik raakte al gauw enthousiast door de prachtige paden om over te fietsen. Op elk paadje liggen nieuwe uitdagingen en kansen om jezelf te verbeteren. Het appartement was mooi, de staf deed z’n uiterste best het ons naar de zin te maken en het weer was super. Kortom alles zat ons mee.
Behalve een klein ongelukje dan: op dinsdag waren we na de training aan mijn fiets aan het sleutelen. Mijn fiets hing in een standaard hoog boven de grond. Ik zat even in het gras omdat ik wat kleine, gevallen onderdeeltjes bij elkaar aan het rapen was. Normaal gesproken heb ik bij alles wat ik met mijn fiets doe een helm op maar dat leek me bij het sleutelen een beetje overdreven. Toch was het in deze situatie niet overbodig geweest. Er kwam een stevige wind die de standaard met fiets en al omblies. Je raadt het al; het pedaal van mijn fiets boorde zich in mijn hoofd. Na een uurtje bij de dokter te hebben doorgebracht voor 3 hechtingen had ik gelukkig nergens meer last van en kon ik de rest van de week weer goed trainen.

Op zondag stond de wedstrijd op het programma. Dat was waar ik de hele week naar toe had geleefd. Ik was er mentaal en fysiek helemaal klaar voor. Het parcours lag mij prima. Er zaten drie hoge drops in die ik niet makkelijk vond maar die wel goed te rijden waren. Verder bestond het parcours uit veel wortels en was goed stuurwerk noodzakelijk om de snelheid te behouden.

Bij de start mocht ik een plaatsje op de tweede startrij innemen. De eerste kilometers van de wedstrijd gingen uitstekend. De eerste ronde kwam ik door op een 17 plaats. Ik had graag het tempo wat willen opbouwen en had het gevoel dat ik deze wedstrijd geen ‘inzak’ momentje zou hebben. Ikzelf had geen inzak moment maar helaas mijn achterband wel. Letterlijk... Op de drop kwam ik te hard neer en ben ik waarschijnlijk op een scherp steentje geland waardoor ik alle lucht uit mijn band verloor. In de bochten die volgden maakte ik in ieder geval indruk op het publiek door spectaculaire stuurkunsten te laten zien terwijl ik op mijn velg naar de technische post fietste, balend als een stekker.
Bij de post werd ik snel voorzien van een nieuw wiel en sprong ik weer op mijn fiets. Ondertussen had ik 11 plaatsen verloren en kwam ik als 28e de derde ronde door. Ik had toen nog ruim drie ronden te gaan om mijn wedstrijd enigszins tot een goed einde te brengen. Zodoende heb ik me flink gehaast. Ik zette alles op alles en wist veel meiden weer in te halen. Technisch maakte ik veel fouten en merkte ik dat ik mijn concentratie en ritme deels was verloren. Toch kwam ik uiteindelijk als 19e over de eindstreep. De 19e plaats ken ik ondertussen wel (alle drie de world cups dit jaar finishte ik als 19e).
Ik had heel erg gehoopt dat ik nu een betere positie kon laten zien maar door domme pech is dat niet gelukt. Wel ben ik tevreden over het feit dat ik me niet laat kennen door de lekke band en na deze pech gewoon kon doen of ik voor het podium streed.

Met dubbele gevoelens stapte ik de auto in op weg naar huis, alle nieuwe ervaringen analyserend en verwerkend. Ik wil de begeleiding; Tim, Stein en Jan heel erg bedanken voor deze fantastische en goede week.
Nu gaat de knop weer om en leef toe ik naar het volgende evenement, het NK in Zoetermeer op 19 juli.
Wie zin heeft: ik kan altijd support gebruiken!