Blog

trappelende-trap-benen

Terwijl het in Nederland nog vroor, stonden alle mountainbikers alweer aan de start van de eerste World Cup van het seizoen. Dit maal in het warme en stoffige Zuid-Afrika.
Als ik had gewild had ik nog wel even kunnen schaatsen op de Nederlandse sloten en ondergelopen weilanden. Tijdens het verkennen van het mountainbike parcours vroegen veel fiets-collega’s mij er ook naar. Ik had het schaatsseizoen echter prachtig afgesloten en voelde me klaar om weer te gaan fietsen. Mijn benen wilden graag weer trappen en stonden te trappelen om op dit heftige en spectaculaire parcours te strijden voor de eerste World Cup punten.
Die trappelende, trap benen waren blijkbaar de benen die ik nodig had voor succes dit weekend. Het waren deze benen die mij leidden naar mijn eerste World Cup podium bij de Elite Dames!
_IKS4716
Allereerst wil ik graag vertellen over het parcours dat de Zuid-Afrikanen voor ons in petto hadden. Het was al maanden kurkdroog in het land en bij de verkenning worstelde iedere rijder met de stoffige ondergrond waar het zoeken was naar voldoende grip. Ook waren er veel prachtige, spectaculaire secties aangelegd: rockgardens, sprongen en kombochten; het zat er allemaal bij. De trainingen liepen nog niet helemaal soepel maar ik stond ondanks een paar blauwe plekken met een heel goed gevoel aan de startlijn. Toch waren mijn eerste meters niet om over naar huis te schrijven. Ik hoefde er ook niet over naar huis te schrijven want mijn ouders waren helemaal gekomen om mij live aan te moedigen. Zij schreeuwden mij de eerste ronde door en ik nam meteen wraak. Elke meter ging het beter en ik won al vroeg in de wedstrijd vele posities. Ongemerkt schoof ik door naar de top vijf en niet veel later hoorde ik vanaf de kant dat ik op een derde positie lag. Ik geloofde het in eerste instantie niet maar toen ik langs start-finish kwam, zag ik dat het klopte. Maar… ik wist hoe lang de wedstrijd nog zou duren en dat de hitte parten zou kunnen gaan spelen. Wat ik niet wist, was of ik mijn tempo van de eerste ronde zou kunnen volhouden.

Vanaf het moment dat ik de derde plaats pakte, bleef ik een beetje hangen tussen de twee dames vóór mij (Annika Langvad en Pauline Ferrand Prevot) en een klein groepje rijdsters achter mij. Zowel voor- als achter was het verschil ongeveer een halve minuut. Wanneer de twee koploopsters een foutje maakten kwam ik dichter bij maar één ronde later waren het weer die dertig seconden waar ik tegenaan hikte. Ik bleef trappen en probeerde een hoge frequentie op de steile klim te behouden. Het gat achter me groeide en met nog één ronde te gaan voelde ik me behoorlijk zeker van een podium plaats. Het was een wat eenzame wedstrijd maar bij het kruisen van de finishlijn voelde ik me alles behalve eenzaam. Het publiek joelde en klapte en ik voelde me ongelofelijk blij. Ik snapte niet hoe mijn trappelende trap benen het hadden klaar gespeeld maar op het ereschavot stonden ze nog steeds te trappelen.

Ik ben ook heel erg blij en dankbaar dat ik mijn nieuwe team (het CST-Sandd-AE Team) had kunnen trakteren op deze 3e plaats. De super begeleiding en het materiaal die ik krijg bij het team hebben mede geholpen mijn benen zo hard te laten trappen.