Blog
Afzien

Gras maaien in Heubach

Waar denk je zoal aan als je benen ontploffen op een klim van 12 minuten waar je 5 keer overheen moet? Zolang het lekker gaat en je concurrenten om je heen heb is het allemaal niet zo moeilijk. Dan ligt de focus op de rijders voor je en probeer je bij te blijven of er voorbij te rijden.
170430_02216_by_Kuestenbrueck_GER_Heubach_XCO_WE_WJ_Tauber
Helaas kwam ik vandaag tijdens de wedstrijd in Heubach na één rondje al aardig in mijn uppie te fietsen. Dat maakte de wedstrijd lastig. Ik probeerde niet na te denken over mijn mindere benen, het avondeten of dat ik het gras thuis nodig eens moest maaien. Soms krijg je de neiging om over randzaken te gaan nadenken als je even niet heel scherp bent. Gelukkig wist ik na twee rondjes de knop om te zetten.
Een, twee, drie, vier, een twee drie vier. Ik begon elke trap die ik deed te tellen en me daar op te concentreren. "Rond gaan met die benen en wel zo hard als je kan" sprak ik mezelf toe.
Een, twee, drie, vier. De Duitse Adelheid Morath kwam me voorbij gereden en ik probeerde aan te haken.
Een, twee, drie, vier. Adelheid was te sterk en ik moest haar helaas laten gaan.
Een, twee, drie, vier. Malene Degn uit Denemarken reed inmiddels in zicht en ik kwam steeds dichterbij. Met de goede focus op mijn trapritme wist ik haar te passeren aan het einde van de lange klim.
Een, twee, drie, vier. Er was nog één ronde te gaan. Dat is gewoon nog even één keer op mijn tanden bijten en één keer goed focussen voor de snelle maar lastige afdaling.
Een, twee, drie, vier. Zwitsers talent Alessandra Keller doemde voor me op en ik wilde dat laatste beetje Diesel uit mijn tank halen. Ik probeerde te versnellen maar blijkbaar was de diesel op. Allesandra wist weg te rijden en daarmee behaalde ik uiteindelijk een 7e plaats.

Het eindresultaat stelt me tevreden maar ik had stiekem op iets meer gehoopt. Wellicht had er op een goede dag ook wel iets meer Diesel mijn tank gezeten maar dat bewaar ik dan maar voor de volgende race! Dit soort races horen er ook bij. Soms lijkt alles vanzelf te gaan en soms moet je er hard voor vechten. Een ervaring waar je mentaal en fysiek toch weer sterker van wordt!

veertig plus, plus Anne

Afgelopen weekend vond een heus mountainbike spektakel plaats in Bad Säckingen (Zuid-Duitsland). Dit was het derde jaar op rij dat ik aan de startlijn van de 'Sabine Spitz Gold Trophy' verscheen. Ik zou bijna zeggen dat ik me ervaren voelde op het parcours. Nou ja, ervaren is misschien een groot woord voor mijn drie jaar durende internationale mountainbike carrière. Laat ik het woord 'ervaren' maar vervangen door 'vertrouwd'. De ervaren rijdsters, die heb ik deze race wel gezien en daar hoor ik (nog) niet helemaal bij.

Maar… ik kwam wel in de buurt en dat is een hele mooie bevestiging dat ik goed op weg ben richting de eerste World Cups bij de Elite dames. Ik zal je vertellen hoe de wedstrijd verliep.

170409_32817_by_Sigel_GER_Bad Saeckingen_XCO_ME_Tauber

Ik mocht vanaf de tweede startrij, met nummer acht, vertrekken. Mijn doel was om hard te starten, de snelle rijdsters op te zoeken en vervolgens te kijken of ik dit kon volhouden. Snel starten lukte prima en zo had ik ruim baan op de eerste technische delen in de wedstrijd. Even twijfelde ik of de snelle start mij niet duur zou komen te staan. Er was veel energie gaan zitten in mijn ambitie om voorin mee te fietsen. Na een iets zwakkere tweede ronde kwam ik door op een achtste positie. V
óór mij zag ik rappe dames, dames waar ik met veel respect tegenop kijk, dames die al grote prijzen hebben gewonnen. Ik wilde ze koste wat het kost bijhouden maar moest toch kleine gaatjes laten vallen. De Russische Irena Kalentyeva kwam me voorbij steken en ik keek Sabine Spitz twee ronden lang in de rug. Gelukkig kon ik me herpakken en wist ik soms zelfs weer even iets dichterbij het duo te komen. Mijn vader riep vanaf de kant: "ze vallen stil, probeer ze te pakken, dan ga je richting de 5e plaats!" En inderdaad zag ik de cadans van Kalentyeva elke kilometer vertragen en niet veel later passeerde ik haar.

Eén ronde voor het eind had ik nog altijd Sabine Spitz in het vizier. Tjonge, wat had ik haar graag nog bijgehaald. Maar we spreken hier over een taaie vrouw met een Olympische titel achter haar naam die beschikt over een enorm duurvermogen. Ik probeerde mij zo goed mogelijk te focussen op mijn ademhaling en probeerde sneller te trappen dan zij. Ondertussen kwam er echter een ander gevaar van achteren: ik reed tussen twee veertigplussers in. Het gevaar van achter was Zwitsers en droeg de naam Esther Süss. Zij kwam op de klim in een sneltreinvaart voorbij zetten en aanhaken kon ik niet meer. Mijn dieseltank was bijna leeg. Esther Süss en Sabine Spitz kregen het met elkaar aan de stok waardoor hun tempo nóg iets hoger kwam te liggen en ik was gezien.

Zo reed ik als zevende rijdster in dit sterke deelnemersveld op de finish af, van binnen toch juichend en jubelend van blijdschap.

Deze krachtmeting met de wereldtop is erg waardevol geweest voor mij. Het laat zien dat mijn keuze om de overstap naar de Elite dames een jaartje eerder te maken waarschijnlijk een goede is. Hoe dat precies uit zal pakken? Daar durf ik toch nog niet zoveel over te zeggen. Dat zal ik gaan ondervinden als het moment daar is.

het beste voor het laatst bewaard in Andorra

Na tot nu toe elke in 2016 gereden world cup op het podium te hebben gestaan wilde ik uiteraard bij de laatste in Andorra mezelf nog een keer laten zien.

Zodoende zat ik al dik anderhalve week ik het hooggebergte van Andorra voordat ik daadwerkelijk aan de start verscheen. De camper stond al die tijd exact op de start/finish van de world cup. Dit is, om precies te zijn, bovenaan de skilift in Vallnord-Pal, daar waar de hele zomer lang wordt gekampeerd en gedownhilld. Kortom; een betere plaats om mijn voorbereiding te doen bestond er niet. Ik kon perfect mijn trainingen afwerken en tussendoor regelmatig de downhill tracks af om ook mijn techniek bij te schaven. In de ochtend wakker worden met een stralend blauwe lucht in de prachtige bergen van Andorra; mijn week kon al niet meer stuk.

160904_21534_by_Weschta_AND_Vallnord_XCO_WE_WU_Tauber

Lees meer...

wedstrijdverslag: De klim van Graz

Op dit moment lig ik languit op bed, nog uit te puffen van de wedstrijd die ik net heb gereden. Oef, dat was een zware! 6 keer die klim op was voor mij vandaag geen makkelijke klus, terwijl de uitermate technische afdaling juist erg goed ging.
_DSC6620Lees meer...

Goede race in Cyprus

Vanochtend stond ik tussen behoorlijk ervaren rijdsters aan de start van de wedstrijd in Cyrpus. Tevens voor mij ook de start van mountainbike seizoen 2016 en voor het eerst in de Habitat kleuren.

Het parcours hier op Cyrpus is te beschrijven als lang klimmen en lang dalen, rotsachtige en technische trails. Ik vond het geen gemakkelijk rondje maar dat gold denk ik wel voor iedereen. Ik had afgelopen week mijn mountainbike gevoel weer te pakken en stond met vertrouwen aan de start.

voroklini06-03-16(1)

Lees meer...