Blog
Bikkelen

Neuzen dezelfde kant op in de wind

Inmiddels zit mijn 4e KPN marathon cup er weer op en ik besef me dat ik helemaal geen updates heb geplaatst over mijn tweede liefde; het marathon schaatsen.

Ik zeg wel ‘mijn tweede liefde’ maar sport is eigenlijk niet altijd liefde. In de marathon wedstrijden wil ik namelijk één ding vooral níet en dat is een eindsprint moeten rijden met 80 man. Als ik een eindsprint moet aangaan is het alles behalve liefde. Trouwens; ook de liefde onder de rijdsters is dan ver te zoeken. Om iedere centimeter wordt geknokt. Ik vind het fantastisch om te schaatsen maar na zo’n sprint finale ben ik toch vaak een beetje teleurgesteld.

De afgelopen 3 wedstrijden waar ik aan de start stond had ons team (team iM FARMING) zijn uiterste best gedaan maar van een kopgroep was het nog niet gekomen.

Maar… toen ik afgelopen zaterdag voorafgaand aan de wedstrijd het ijs in Alkmaar bestudeerde kreeg ik een onderbuik gevoel. Het gevoel dat het wel eens een spannende wedstrijd kon gaan worden. Op het rechte stuk voor de finishlijn stond een stevige tegenwind. De ‘Zamboni’ machines die het ijs prepareerden bleven rondje na rondje rijden in een poging een glad vloertje neer te leggen. Het was tevergeefs, en dat was mijn geluk die avond.

Het peloton in Alkmaar reed het eerste deel van de wedstrijd in een langgerekt lint. Dat zegt meestal al voldoende; het is een zware koers. Er waren dan ook niet veel aanvallen nodig voordat er een kleine kopgroep ontstond. De namen van deze aanvallers; Irene Schouten, Lisa van der Geest, Emma Engberts, Imke Vormeer en ik. Zoals meestal zat ik er bij, maar later zal blijken, was het podium niet voor mij.

Alkmaar8-12-18(5)

Ik doe kort verslag van hoe het verliep voor deze strijdlustige kopgroep. De meiden van het groepje waarin ik reed zijn allemaal bikkels en ik heb respect voor hun manier van koersen. Er werd goed samengewerkt en (met) onze neuzen (vol in de wind) stonden dezelfde kant op. We wilden graag zo snel mogelijk een rondje voorsprong pakken op het peloton. Het peloton was echter in kleine stukjes versnipperd; meiden die de oversteek naar onze groep wilden maken en meiden met hun tong op hun schoenen die het niet meer redden. Nadat wij ronde na ronde hadden gebikkeld kwam ons toch een flinke groep achtervolgers achterop gereden. Mijn teamgenoot Janneke Elzinga zat hier bij en oogde nog sterk. Het was voor ons uiteraard heel erg fijn om met zijn tweeën in de kop van de wedstrijd te zitten.
Echter wilde ik graag een harde koers en met een zo’n klein mogelijke groep (of zelfs solo) naar de finish. Zodoende verzetten Janneke en ik nog wat extra werk maar de gaten die we sloegen werden onmiddellijk gedicht door de oplettend rijdende Irene Schouten. Zij wist dat ze mij in de gaten moest houden en iedereen wist dat zij de snelste is als het op de sprint aankomt. Ik moest het er maar mee doen. In de sprint met een uiteindelijk zeer select groepje (de 5 rijdsters hadden zich weer los weten te werken van de grotere kopgroep) wist ik het podium net niet te halen en stak ik als 4e het puntje van mijn neus over de streep.

Een kopgroep mis ik werkelijk nooit maar het podium vrijwel altijd. Desalniettemin heb ik genoten van de wedstrijd en het beulen en bikkelen. Dit is waarom mijn liefde voor marathon schaatsen altijd zal blijven bestaan.

Vallen en knallen

In Utrecht vond gisteren een zeer spectaculaire marathon plaats; wedstrijd nummer 4 van het seizoen. Vorige week had ik de wedstrijd moeten laten schieten en zodoende had ik een aantal punten gemist. Ik verscheen gisteren dus niet meer in het witte pak (jongeren klassement) aan de start maar in mijn oude vertrouwde iMFARMING pak.
Ik houd wel van de Vechtsebanen in Utrecht. Het ijs is niet al te goed; een beetje ruw en hier en daar wat scheuren. Tja… ik kan wel zeggen dat ik houd van die zware omstandigheden maar gisteren zat het me toch even tegen. Op het moment dat ik n
ét in de aanval wilde gaan trapte ik met mijn punt in een scheur en lag ik op het koude natte ijs. Ik tolde een paar rondjes op mijn kont (het ijs was ineens toch gladder dan het leek) en krabbelde zo snel mogelijk weer op. We hadden inmiddels een ronde of 35 gereden en de koers was in volle gang. Gelukkig wist ik na twee ronden bikkelen de aansluiting weer te vinden. Mijn coördinatie was even weg en de benen trilden nog na van de val maar ik herstelde even rustig in het peloton en vond mijn ritme weer terug. Het werd tijd voor de serieuze aanvallen!
De sterkste meiden uit het peloton kregen hun zin en er ontstonden twee losse kopgroepen die uiteindelijk beiden de aansluiting bij de staart van het het peloton vonden. In eerste instantie had ik niet eens in de gaten dat er naast de eerste kopgroep (waar ik deel van uit maakte) n
óg een groepje rond was gegaan. Toen ik achterom keek was ik verbaasd dat er een stuk of zestien dames achter mij reden.
Ik besloot tijdens de eindsprint van het peloton (deze sprint op 10 ronden voor het einde af om de kopgroep in de finale ruimte te geven) helemaal voorin te gaan zitten en me te laten meezuigen in hun kielzog. Zo kwam ik op tien ronden voor het eind met een flinke voorsprong te zitten. Ik probeerde het gat in eerste instantie te vergroten maar zag dat tien rondjes in mijn eentje bikkelen toch een beetje te veel gevraagd was. Zodoende kwam de grote kopgroep weer terug en probeerde ik mijn benen te strekken en te herstellen voor een lange sprint tegen de snelle meiden in de groep. De anderen waren ongetwijfeld iets frisser dan ik. Ik had al 70 bizarre wedstrijd rondjes achter de rug; een val en vele aanvalspogingen waardoor mijn benen wel zo’n beetje uit elkaar knalden van de verzuring. Ik ging
één ronde voor het einde de sprint aan. Het was aan de vroege kant maar ik wilde toch gaan! Het ging uitstekend. De klappen waren nog raak maar helaas kwamen Janneke Ensing en Lisa van der Geest voorbij. Op de streep was het nog even spannend maar moest ik in de laatste meters toch mijn hoofd buigen voor Imke Vormeer. Een vierde plaats was het hoogst haalbare vandaag. Desalniettemin was het een prachtige strijd! Het was prachtig geweest als het ook nog eens een podium plaats op had geleverd maar ik had een mooie avond gehad. Ik houd gewoon van knallen! Liefs alleen ‘knallen’ en niet ‘vallen en knallen’. Dat doe ik volgende week dan maar weer. Overigens wel weer in het witte pak mijn Haarlem!
Zin om eens te komen kijken? Volgende week zaterdag om kwart over zeven in Haarlem valt het startschot weer.
LMP_2062

talent voor 200km ploeteren

Bij elke graad vorst in Nederland hoop ik altijd op natuurijs. Mooi zwart ijs hoeft het niet te zijn, doe mij maar baggerijs. Welnu, dan heb ik afgelopen week tijdens de alternatieve elfstedentocht mijn zin gekregen!

Op de Weissensee in Oostenrijk had het de afgelopen weken hard gevroren en zodoende lag er een dikke plak ijs toen we arriveerden. Helaas sloeg het weer om en begon de ijsvloer te veranderen in een zwembad. "Ach" dacht ik "het zal vast meevallen". Ik had niet eens meer de moeite genomen mijn thermo overschoenen aan te trekken, koude voeten zou ik toch niet krijgen. Nou; koude voeten kreeg ik niet maar maar natte voeten waren gegarandeerd!

Pasted Graphic
Lees meer...