Blog
podium

Kaarten schudden in de afdaling - World Cup Albstadt

Handjes in de lucht voor mijn derde plaats tijdens de tweede World Cup van het seizoen in Albstadt! Het is gewoon weer gelukt! Samen met mijn teamgenote Yana (2e plaats) en de onverslaanbare Jolanda Neff sprong ik een gat in de lucht van blijdschap. Het was een feestje en ik had mezelf wéér verbaasd. Zeker als je naar het verloop van deze wedstrijd kijkt was het een verrassing dat ik het podium had weten te halen. Hierbij mijn blik op de wedstrijd van gisteren. Ik besef me nog niet helemaal wat er allemaal is gebeurd en wellicht zal mijn verhaal alle kanten op gaan maar dat past gelukkig wel bij het verloop van deze wedstrijd. 

World Cup nummer 2 gaat de boeken in als een razendspannende race waarbij ik elke halve ronde op een andere positie lag. Van plaats 6 naar 4 naar 2 en weer terug. Als bij het schudden van een pak kaarten wisselde ik van positie. Het was echter niet enkel mijn positie in de wedstrijd die alle kanten opging, mijn fiets en ik deden net zo hard mee aan dit spel. In de technische afdalingen schoot ik over de bospaadjes van links naar rechts. 
_AD50941

Wat voor’n middeltje er in die ondergrond in Albstadt zit weet ik niet maar na de regen van de afgelopen week was het parcours geknipt voor een zeepkistenrace. De ondergrond was spekglad en het was glibberen en glijden door het bos. Dat bleek ook bij de eerste de beste technische passage in de wedstrijd. Ik fietste rond de 8e plaats en zag verschillende dames onderuit gaan. Dit deed me besluiten de zogenoemde ‘chicken lines’ (makkelijkere maar ook langzamere B-lijnen) te kiezen in plaats van alle risico’s te nemen op de A-lijnen. Als je brokken maakt kun je niet verder en dat wil ik koste wat het kost voorkomen. Op de B-lijnen was ik relatief langzaam maar daarvoor in de plaats klom ik als een raket en won hier veel tijd op mijn concurrenten. Zo fietste ik richting een 4e plek. De top 10 dames zat echter vlak bij elkaar en de wedstrijd was nog lang niet beslist. Er was geen enkele rijder die geen foutjes maakte en zo kon er nog van alles gebeuren. Jolanda Neff was gevlogen maar de strijd om het zilver en brons was was nog open!

De cruciale fase van de wedstrijd kwam met nog ongeveer 2 ronden te gaan. Ik had de technische A-lijn passage nog niet gedaan maar wist dat ik mij hier definitief mijn concurrenten zou kunnen ontdoen. Dan zou ik de 2e plaats vrij stevig in handen hebben. In verbeterende condities nam ik het risico… maar nu werd niet het veld maar wel mijn fiets en mijn lichaam flink geschud! Ik werd van de houten vlonder af geschoten, buitelde over de kop en zag even alles om me heen draaien. Ondanks mijn buiteling zat ik snel weer in het zadel en had ik maar 1 plekje verloren. “Dan moet ik de aanval maar openen in de klim” dacht ik. Een halve ronde voor het eind trapte ik alle frustraties van mijn crash uit mijn verzuurde benen en passeerde ik Alessadra Keller. Ik had de 3e plaats in de wedstrijd in handen. Alessandra staat bekend als een bikkel en een bijter, zij geeft nooit op. Dat deed ik echter net zo min! Het gat groeide en zo had ik genoeg tijd om met mijn handen in de lucht over de finish te komen. Ondanks de verre van perfecte wedstrijd had ik het toch klaargespeeld om weer in de top 3 te rijden. 

Ik ben superblij dat het zo goed is gegaan en zit nu in de winning mood! Ik doe er in ieder geval alles aan om World Cup nummer 3 (zondag a.s. in Nove Mesto) weer voor een feestje te zorgen. 
_AD51074

succesvol begin in Cyprus

Mijn start bij het CST-American Eagle Team én seizoen 2018 is aangebroken!!

Terwijl ik in het vliegtuig zit van Cyprus naar Zuid- Afrika kijk ik terug op de afgelopen twee weken. Het waren bewogen dagen met wedstrijden, fotoshoots en trainingen. Ons team verbleef de afgelopen twee weken in het aandoenlijke plaatsje Tochni; een mini dorpje met kinderkopjes, oude huisjes en een klein fruit winkeltje. Dat klinkt toch best idyllisch? Het was een goede plek om nader kennis te maken met mijn teamgenoten en de begeleiding. Alle 8 renners (3 dames en 5 heren) met 7 verschillende nationaliteiten zullen samen tenslotte nog een hoop gaan beleven deze zomer.

Zeker niet onbelangrijk; deze week stond ook de eerste wedstrijd van het seizoen op het programma. Dit was echter geen ‘normale’ cross country wedstrijd van anderhalf uur maar een meerdaagse marathon race (bestaande uit twee lange etappes door de bergen gevolgd door één cross county wedstrijd op de laatste dag). Het is voor veel mountainbikers een populaire wedstrijd om het seizoen af te trappen. Daarnaast lieten ook niet-mountainbikers zich dit jaar zien in Cyprus; de Olympisch Kampioene op de weg, Anna Van der Breggen was ook van de partij.
_IKS1312
Na een aantal dagen lekker trainen en alle etappes te hebben verkend moest ik de knop even omzetten. Mijn laatste wedstrijd op de schaats was tenslotte amper drie weken geleden en dit was toch wel weer even wennen. De eerste twee dagen vond ik mede daardoor lastig. De marathon etappes zijn niet zo technisch en speels. Je hebt een langere concentratie curve nodig en je moet je wedstrijd goed indelen. Het is niet zomaar een kwestie van: ‘gaan met die banaan en we zien wel waar het schip strand (of niet).’ Als je dat doet, komt het je uiteindelijk duur te staan. In de eerste etappe maakte ik die fout. Op de lange klim blies ik mezelf op en ik kende moeilijke laatste kilometers. Maar ik wist te overleven en kon met aardig goede benen de volgende dag in de herkansing. Ik kon mijn rust beter bewaren en hield in mijn achterhoofd dat de mooiste en voor mij belangrijkste wedstrijd (de cross country race) nog moest komen.
Zo begon ik aan de laatste dag met een 9e positie in het klassement. Een prima uitvalsbasis voor een mooie en sterke wedstrijd. Dat werd het zeker! Ik was vlot uit de startblokken en sloot aan bij Annika Langvad, Erin Huck en Anna van der Breggen. Ik merkte dat ik weer helemaal in mijn element kwam. Ik genoot van de technische trails, de kortere klimmetjes, en het melkzuur dat bijna uit mijn oren kwam gutsen. Ja, pijnlijk eigenlijk… maar toch wel fijn om weer te sjezen. En helemaal op mijn mooie nieuwe American Eagle fiets!
Ik lag lang op de 3e positie met Anna in mijn kielzog. Wat een klimster is dat! Ik keek mijn ogen uit wat een ongelofelijke power Anna heeft. En dan riep ze me tussendoor nog even toe: “Tandje zwaarder trappen Anne.” Phoe, dat zat er bij mij helaas niet meer in. Toch wist ik met nog 2 rondjes te gaan een gat te slaan en voorsprong op te bouwen. Natuurlijk is mountainbiken diverser en technischer dan het wegwielrennen en zo wist ik tijdswinst te pakken op Anna. Soms kwam ze bijna terug op de klim maar ik wist mijn 3e plaats veilig te stellen.

De laatste dagen van ons trainingskamp stonden in het teken van fotoshoots (de resultaten daarvan zullen zeker niet onopgemerkt blijven) en lekker trainen. Ik heb een hele mooie en fijne start gehad met het team en heb er heel veel vertrouwen in dat het een super samenwerking zal worden!

Nu verder met onze reis naar Zuid- Afrika. Op, naar de eerste World Cup van het seizoen.

Nat wit ijs maar een droog wit pak

Gisteren betrad ik met nieuwe schaatsen het witte ijs van de Jaap Eden ijsbaan in Amsterdam. Het lag er nat bij. Plensbuien een half uur voor onze start resulteerden in natte broekspijpen. Onze ijzers maakten een spoor door het water dat in het rond spatte. Mij kon het niets deren. Het marathon schaatsseizoen was weer begonnen en ik stond te popelen!

Omdat ik, noodgedwongen door een blessure, eerder ben gestopt met het mountainbikeseizoen kon ik de aftrap van het schaatsseizoen meemaken. Na een korte rustperiode ben ik het ijs weer op gegaan en stond ik nu stevig in mijn schaatsschoenen. 
amsterdam21-10-17(8)
De wedstrijd in Amsterdam is altijd een sfeervolle voor het publiek maar een zware en harde voor de rijders. Iedereen wil zijn vorm testen en kijken wie er dit jaar de belangrijkste concurrenten zullen worden. Wie is er al in vorm en voor wie is er nog werk aan de winkel?
Met een groot en gemotiveerd peloton gingen we van start. Alle rijders waren klaar voor de aanval en we konden rekenen op een harde koers. Dat werd het inderdaad. Al na 20 rondjes te hebben gereden ontstond er een flinke kopgroep waar ik helaas niet in zat. Samen met Carien en Irene probeerde ik het gat te dichten maar we haalden het nét niet. Niet lang daarna ontstond een tweede kopgroep waar ik wél bij zat. De tweede kopgroep was een combinatie van rijders die al één rondje voorsprong hadden en rijders (waaronder ik) die hun eerste ronde voorsprong wilden pakken. We kregen het peloton vóór ons al vrij snel in zicht. Het was niet ver meer tot de staart. Ik probeerde efficiënt te schaatsen en rake klappen te geven. Het leek echt te gaan lukken en ik wachtte op de mededeling van de jury dat we officieel één ronde te pakken hadden. Maar het peloton begon weer harder te rijden en de finale van de wedstrijd kwam in zicht. Daar ging mijn hoop. Het werd chaotisch in onze kopgroep. Iedere rijder had andere belangen en speelde zijn eigen spel. We kregen nét geen ronde voorsprong en onze afsprintprocedure was begonnen. Ik won de eindsprint van het peloton en daarmee behaalde ik een 6e plaats tijdens deze eerste wedstrijd van het seizoen. De dames met één ronde voorsprong moesten nu hun finale rijden en uiteindelijk ging de winst naar Lisa van der Geest. Een hele knappe wedstrijd voor haar!

Na de finish stonden mijn ploeggenootjes te juichen omdat ik het witte pak had binnengesleept! Volgende week mag ik dus starten in het witte leiderspak van het jongerenklassement!
Wat een bijzondere opening van het seizoen! Het was echt een spannende en verrassende wedstrijd. Het is fantastisch dat alle rijders zo eager zijn om aan te vallen zodat er twee kopgroepen ontstaan. Daardoor is de wedstrijd wel lastig te volgen voor het publiek maar volgende week ben ik in ieder geval makkelijk te vinden in het peloton. Het witte pak zal proberen te schitteren op KPN Cup nummer 2 in Leeuwarden!

Edelmetaal in Polen

Afgelopen weekend fietste ik me mijn benen uit mijn lijf tijdens de zo genoemde ‘Maja Race’. Deze wedstrijd wordt georganiseerd door Maja W┼éoszczowska. Een grote naam in Polen en een dame die ongelofelijk hard kan fietsen. Afgelopen zaterdag kwam ze een minuut eerder over de finishlijn dan ik! Iets waar ik me eigenlijk niet zo voor hoef te schamen want ze heeft al meerdere Olympische medailles op zak. Deze medailles zal ze echter niet op zak hebben gehad tijdens deze race want met hun gewicht van bijna een halve kilo per stuk zou Maja nooit zo snel de berg op hebben kunnen fietsen. Ze vloog!

Na een goede start fietste ik vlak achter Jolanda Neff en de U23 dame Marlena Drozdziok. Maja zat in mijn wiel en ik probeerde samen met haar de aansluiting naar de twee koploopsters te vinden. Het gaatje was niet groot maar veel dichterbij dan een seconde of drie tot vier kwam ik niet. De eerste twee ronden ging ik tot het gaatje en als ik op mijn trainingsmeter keek zag ik mijn hardslagen oplopen tot 195. Dat is eigenlijk wel een beetje aan de hoge kant maar wie niet waagt wie niet wint. Ik wilde naar de kop van de wedstrijd rijden! Na een tijdje had Maja het wel gezien en spurtte ze mij op een kort klimmetje voorbij. Helaas kon ik haar niet volgen en dus probeerde ik in een constant tempo door te blijven fietsen. Marlena kreeg het na haar sterke start een klein beetje moeilijk en zo wist ik beslag te leggen op plaats drie in de wedstrijd. Maja en Jolanda kregen door een goede samenwerking een wat ruimere voorsprong op mij. Het gat werd elke ronde en beetje groter en met nog anderhalve ronde te gaan was ik hen definitief uit het oog verloren. Gelukkig kon ik ondanks dat, mijn tempo vasthouden en tegelijkertijd nog een beetje genieten van het geweldige parcours en het uitzinnige publiek. De Polen zijn echt enthousiast voor het mountainbiken. Het leukste is dat ze iedereen aanmoedigen. Of je nu Nederlands, Zwitsers of Pools bent, of je nu 10 kilo aan Olympisch edelmetaal bezit of 0. Ze zorgen er wel voor dat je de berg op wordt geschreeuwd.

Uiteindelijk maakten de twee dames vooraan er een spectaculair gevecht van en sprintte Maja naar de overwinning. Met een minuut achterstand kwam ik met een glimlach op mijn gezicht over de finish. Ik ben erg tevreden over deze race en heb weer veel mooie ervaringen opgedaan. Hoeveel trainingsjaren zullen er voor mij nog te doen zijn voor die ene minuut richting de winst? Het zal niet zo even gepiept zijn maar ik ga er alles aan doen om stapje voor stapje dichter bij te komen. Te beginnen met een hoogte stage volgende week in Andorra.

JeleniaGora03-06-17(8)

talent voor 200km ploeteren

Bij elke graad vorst in Nederland hoop ik altijd op natuurijs. Mooi zwart ijs hoeft het niet te zijn, doe mij maar baggerijs. Welnu, dan heb ik afgelopen week tijdens de alternatieve elfstedentocht mijn zin gekregen!

Op de Weissensee in Oostenrijk had het de afgelopen weken hard gevroren en zodoende lag er een dikke plak ijs toen we arriveerden. Helaas sloeg het weer om en begon de ijsvloer te veranderen in een zwembad. "Ach" dacht ik "het zal vast meevallen". Ik had niet eens meer de moeite genomen mijn thermo overschoenen aan te trekken, koude voeten zou ik toch niet krijgen. Nou; koude voeten kreeg ik niet maar maar natte voeten waren gegarandeerd!

Pasted Graphic
Lees meer...

het beste voor het laatst bewaard in Andorra

Na tot nu toe elke in 2016 gereden world cup op het podium te hebben gestaan wilde ik uiteraard bij de laatste in Andorra mezelf nog een keer laten zien.

Zodoende zat ik al dik anderhalve week ik het hooggebergte van Andorra voordat ik daadwerkelijk aan de start verscheen. De camper stond al die tijd exact op de start/finish van de world cup. Dit is, om precies te zijn, bovenaan de skilift in Vallnord-Pal, daar waar de hele zomer lang wordt gekampeerd en gedownhilld. Kortom; een betere plaats om mijn voorbereiding te doen bestond er niet. Ik kon perfect mijn trainingen afwerken en tussendoor regelmatig de downhill tracks af om ook mijn techniek bij te schaven. In de ochtend wakker worden met een stralend blauwe lucht in de prachtige bergen van Andorra; mijn week kon al niet meer stuk.

160904_21534_by_Weschta_AND_Vallnord_XCO_WE_WU_Tauber

Lees meer...

3 x 3 = 3

Wellicht een bijzondere titel voor een wedstrijdverslag. De uitleg: gisteren wist ik tijdens de World Cup in Lenzerheide weer een 3e plaats te bemachtigen! Dat is inmiddels de derde 3e plaats op rij in de World Cup serie. Ondanks dat ik de eerste van de serie in Australië niet heb gereden, sta ik inmiddels op een 3e plaats in het algemeen klassement!

Goed, tot zover het klassement. Hierbij het verslag van deze spannende race in de prachtige Zwitserse bergen.
Vanaf het WK in Tsjechië zijn we met het team direct naar Lenzerheide gereden. Lenzerheide is een wintersportdorp en ligt op 1500m hoogte. Doordat ik vorige maand op hoogtestage ben geweest kon ik meteen lekker op het parcours gaan trainen en hoefde zo niet te acclimatiseren. Op het parcours voelde ik meteen dat ik weer lekker op mijn fiets zat; iets wat op het WK een beetje miste.


160528_31282_by_Sigel_FRA_La Bresse_Training_Tauber
Lees meer...

Ongelofelijk! Podium World Cup Albstadt!

Al snel na de wedstrijd een stukje op mijn website. Tijd genoeg om wat leuks te schrijven, want slapen kon ik toch niet na de bewogen dag van gisteren.
Nog altijd ben ik vol ongeloof. Gisteren heb ik gewoon op het World Cup podium mogen staan hier in Albstadt!

13281885_830910990346793_1110181903_n
Photo: Photopress.be
Lees meer...

KPN cup Haarlem. PODIUM!!

Gisteren schaatste ik mij voor de eerste keer op het podium in de KPN cup.
In mijn geboortestad Haarlem maakte ik me op voor mijn alweer 3e schaatswedstrijd van het seizoen. Ik voelde me goed, ondanks dat ik afgelopen week wat zwaarder had getraind.
Het begin van de wedstrijd was erg onrustig en ik merkte al gauw dat veel rijders uit waren op een ontsnapping. Het was demarreren, stilvallen en opnieuw demarreren. Hierdoor liepen de eerste ronden van de wedstrijd niet erg lekker. Wat dat betreft ben ik meer gebaat bij een constant maar hoog tempo.
Gelukkig reden een aantal van mijn ploeggenoten ook mooi voorin waardoor we elkaar hier en daar konden helpen.
Utrecht14-11-15(2) copy
Lees meer...

3e plaats British national series - 2

Dit weekend stond ik aan de start van mijn tweede wedstrijd in het buitenland ooit.
Op donderdag avond kwamen we aan zodat we op vrijdag en zaterdag alle tijd hadden om het parcours te verkennen. Zo was de planning tenminste.
CC-atvEWEAANW2a.jpg-large

Lees meer...