Blog
Uitdaging

veertig plus, plus Anne

Afgelopen weekend vond een heus mountainbike spektakel plaats in Bad Säckingen (Zuid-Duitsland). Dit was het derde jaar op rij dat ik aan de startlijn van de 'Sabine Spitz Gold Trophy' verscheen. Ik zou bijna zeggen dat ik me ervaren voelde op het parcours. Nou ja, ervaren is misschien een groot woord voor mijn drie jaar durende internationale mountainbike carrière. Laat ik het woord 'ervaren' maar vervangen door 'vertrouwd'. De ervaren rijdsters, die heb ik deze race wel gezien en daar hoor ik (nog) niet helemaal bij.

Maar… ik kwam wel in de buurt en dat is een hele mooie bevestiging dat ik goed op weg ben richting de eerste World Cups bij de Elite dames. Ik zal je vertellen hoe de wedstrijd verliep.

170409_32817_by_Sigel_GER_Bad Saeckingen_XCO_ME_Tauber

Ik mocht vanaf de tweede startrij, met nummer acht, vertrekken. Mijn doel was om hard te starten, de snelle rijdsters op te zoeken en vervolgens te kijken of ik dit kon volhouden. Snel starten lukte prima en zo had ik ruim baan op de eerste technische delen in de wedstrijd. Even twijfelde ik of de snelle start mij niet duur zou komen te staan. Er was veel energie gaan zitten in mijn ambitie om voorin mee te fietsen. Na een iets zwakkere tweede ronde kwam ik door op een achtste positie. V
óór mij zag ik rappe dames, dames waar ik met veel respect tegenop kijk, dames die al grote prijzen hebben gewonnen. Ik wilde ze koste wat het kost bijhouden maar moest toch kleine gaatjes laten vallen. De Russische Irena Kalentyeva kwam me voorbij steken en ik keek Sabine Spitz twee ronden lang in de rug. Gelukkig kon ik me herpakken en wist ik soms zelfs weer even iets dichterbij het duo te komen. Mijn vader riep vanaf de kant: "ze vallen stil, probeer ze te pakken, dan ga je richting de 5e plaats!" En inderdaad zag ik de cadans van Kalentyeva elke kilometer vertragen en niet veel later passeerde ik haar.

Eén ronde voor het eind had ik nog altijd Sabine Spitz in het vizier. Tjonge, wat had ik haar graag nog bijgehaald. Maar we spreken hier over een taaie vrouw met een Olympische titel achter haar naam die beschikt over een enorm duurvermogen. Ik probeerde mij zo goed mogelijk te focussen op mijn ademhaling en probeerde sneller te trappen dan zij. Ondertussen kwam er echter een ander gevaar van achteren: ik reed tussen twee veertigplussers in. Het gevaar van achter was Zwitsers en droeg de naam Esther Süss. Zij kwam op de klim in een sneltreinvaart voorbij zetten en aanhaken kon ik niet meer. Mijn dieseltank was bijna leeg. Esther Süss en Sabine Spitz kregen het met elkaar aan de stok waardoor hun tempo nóg iets hoger kwam te liggen en ik was gezien.

Zo reed ik als zevende rijdster in dit sterke deelnemersveld op de finish af, van binnen toch juichend en jubelend van blijdschap.

Deze krachtmeting met de wereldtop is erg waardevol geweest voor mij. Het laat zien dat mijn keuze om de overstap naar de Elite dames een jaartje eerder te maken waarschijnlijk een goede is. Hoe dat precies uit zal pakken? Daar durf ik toch nog niet zoveel over te zeggen. Dat zal ik gaan ondervinden als het moment daar is.