Blog

van helende pinken en zere benen naar euforie

Voor een niet-sporter is het begrip “zware benen” waarschijnlijk een vreemd begrip. Het is echter iets waar atleten wél mee te maken hebben. Soms ploeter je, kom je er doorheen en voel je de pijn ineens niet meer. Soms blijft dat nare gevoel hangen en kun je wel naar je goede wedstrijd fluiten. (niet dat ik tijdens een wedstrijd adem over heb om te fluiten).

Het EK in Glasgow was een prachtig evenement maar helaas kon ik fluiten naar een plek op het podium. Ik miste wat wedstrijd ritme. Ik had bij een valpartij een gebroken vinger opgelopen en kon zodoende even niet mountainbiken. Ik dacht: “een gebroken pink is maar een kleine blessure, dat kan mij niet remmen”. Kortom ik wilde knallen op dat EK. De goede wil was er duidelijk wel maar de vorm nog niet. De wedstrijd wilde niet goed lopen en mijn benen wilden niet wat mijn hoofd wel wilde. Blijkbaar was mijn voorbereiding toch verre van ideaal. Ik behaalde ondanks dat toch nog een 6e plaats. Alsnog een prima resultaat op mijn eerste EK bij de Elite Dames maar ik zal zeker niet ontkennen dat ik had gehoopt op meer.

Van het mistige en regenachtige Schotland ging de reis direct door naar het zonnige Canada. Ik had er ondanks het wat mindere EK toch wel heel veel zin in. Het parcours in Canada ligt me altijd goed en ik kon me al verheugen op de mooie steile klimmen en uitdagende ‘rockgardens’ die de rijders daar voorgeschoteld krijgen.
_AD59663
Er zaten maar vijf dagen tussen mijn twee races en bovendien moest ik nog een jetlag van 6 uur zien te overmeesteren. Mede hierdoor koos ik ervoor om de short race (een wedstrijd waar je een plekje op de eerste 2 startrijen kan verdienen) over te slaan. Zodoende stond ik aardig uitgerust aan de start van de 6e manche van de World Cup, hetzij op een 3e startrij. Die startpositie moest ik maar voor lief nemen. Ik was helaas ontzettend slecht uit de startblokken en begon mijn wedstrijd vanuit een waardeloze positie. Gelukkig voelde ik dat het de "benen-dag" was die ik nodig had voor een mooie inhaalrace. De eerste 3 ronden moest ik nog wat zoeken. Zowel technisch als conditioneel duurde het eventjes voor ik echt in mijn wedstrijd ritme zat. Ik passeerde verschillende dames en had vrij baan om mijn eigen lijnen te rijden en me te concentreren. Met nog een halve ronde te gaan zag ik mijn Amerikaanse leeftijdgenote niet ver voor me rijden. Na een aantal hele sterke ronden had ze een lekke band gehad en zodoende zag ik mijn kans schoon om nog voor de 5e positie te strijden. Ze had het bovendien erg zwaar en ik zag haar foutje na foutje maken. Elke keer dat ik haar in de fout zag gaan dacht ik: “ha die fout ga ik nièt maken en ik pak je!” Ik kon de Amerikaanse Kate voorbij steken op ongeveer één kilometer voor de finish. Nu begon de race pas echt spannend te worden. We hadden allebei 90 minuten volle bak gereden met een hartslag van rond de 190 slagen per minuut en we wilden nu nóg harder knokken. Kate en ik sprintten voor plek 5 en het werd een close finish. Het kwam uit mijn tenen maar het was het waard. Plek 5 (de laatste podium plaats bij een mountainbike World Cup) was voor mij!

Mijn week werd helemaal goed gemaakt met champagne en een bos bloemen. Op naar de volgende en tevens laatste World Cup van het seizoen in het franse La Bresse.


_AD50541

trillende handjes in Andorra

Elke keer als ik me een beetje onzeker voel voor de wedstrijd die komen gaat, dan behaal ik uiteindelijk de beste resultaten. Vraag me niet hoe het komt maar het werkt zo bij mij.

Toen de week van de World Cup in Andorra aanbrak voelde ik me alles behalve zeker over deze race. Ik was vorig weekend in Italië ten val gekomen en had mijn hand bezeerd. Tijdens het verkennen van het parcours in Andorra kon ik hierdoor alleen heel rustig afdalen en ondervond ik hinder van deze kleine blessure. Elke trilling in het stuur was gevoelig in mijn hand.
Zo stond ik gisteren met licht trillende handjes op mijn startpositie. Ik had de pijn uiteindelijk redelijk onder controle maar mede door de matige verkenning voelde ik me niet heel zeker van mijn zaak.

1jpg

Mijn start op het steile parcours in het skigebied van Andorra verliep prima. Ik ging rond de tiende positie de afdaling in en verloor hier niet veel tijd op mijn concurrenten. Dat gaf wel weer zelfvertrouwen en ik stampte vrolijk door op mijn pedalen. De rest van de wedstrijd maakte ik het verschil in de klimmen; daar voelde ik me sterk en speelde mijn hand geen parten. Al snel lag ik op 3e positie in de wedstrijd en kon ik in het wiel van de uiteindelijke winnares Gunn-Rita Dahle en de wereldkampioene Jolanda Neff blijven. Ik trachtte mijn wedstrijd goed in te delen; klimmen met een hoge trapfrequentie en zo goed mogelijk proberen te herstellen in de afdalingen. Dat was behoorlijk lastig op de maar liefst 2000 meter hoge berg. Ik hoopte dat de dames v
óór mij iets te veel energie hadden verbruikt in het begin van de wedstrijd en halverwege zouden instorten maar dat deden ze zeker niet. Er werd heel erg sterk gereden en het gevaar kwam van achter. De Canadese Emily Batty kwam me voorbij gevlogen en probeerde de aanval te openen. In eerste instantie kon ik met haar mee maar na haar tweede poging moest ik toch lossen. Ik moest genoegen nemen met een 4e plaats. Een positie waar ik overigens heel erg trots op ben! Het constante seizoen wat ik tot nu toe draai en de goede wedstrijden die ik rijd, laten zien dat ik in vorm ben. Trillende handjes of niet, mijn benen doen het werk wel. _K_10831

World Cup met blije en boze verassingen

Het was een weekend met veel emoties. Dat is iets wat bij de sport hoort en wat de overwinning mooier maakt. Zo denk ik er nu tenminste over; twee dagen na de world cup in Val Di Sole (Italie). Eergisteren was het een ander verhaal en was ik gewoon boos en verdrietig, ondanks mijn sterke weekend.

Op vrijdag voelde ik me goed en was ik helemaal klaar voor de 4e world cup van het seizoen. Dit seizoen wordt op vrijdag de zogeheten Shortrace gehouden waarin wordt gestreden om de startposities van de wedstrijd op zondag. Het is een wedstrijd van (enkel) 20 min maar oh zo vermoeiend. Toch voelde het niet vermoeiend afgelopen weekend. Ik bleef heel fris en voelde me sterk. Zo wist ik mezelf te trakteren op een 2e plaats op de start grid. Ik wist niet dat ik überhaupt zo explosief kon zijn dat ik goed zou kunnen presteren in deze discipline.

Om het verhaal samen te vatten, ik blaakte van het zelfvertrouwen, was enthousiast en wilde maar 1 ding. RACEN! En wel vooraan! Op die voorste rij waar ik zo blij stond te wezen, ging het echter na 300 meter wedstrijd al mis. Sturen en wielen kwamen in de clinch en ik wilde, net als alle anderen, mijn plek verdedigen. Ik zat klem en kwam ten val waarna vele rijders over mij heen duikelden. Het was een nare ervaring. Ik zag even alleen maar handen en benen en voelde me dizzy toen ik opstond. Ik zag het peloton verder denderen en stond daar met nog een paar andere pechvogels achteraan. Na mijn stuur te hebben recht gezet sprong ik toch weer op mijn fiets. Ik wist dat ik een lange weg te gaan had naar een goed resultaat maar dacht; wie niet waagt wie niet wint. Ik vind dat je gewoon nooit moet opgeven als sporter en blijven geloven in jezelf. Na die val fietste ik op de 50e positie. Technisch liep het niet uitstekend meer omdat mijn stuur en mijn remhendels nog altijd wat scheef stonden maar conditioneel was ik nog perfect. Ik zat best wel weer in een goed wedstrijd ritme en pakte positie na positie in. Ik liep snel in op de eerste helft van de groep. Dat bleek want met nog 2 ronden te gaan zag ik de top 10 voor me rijden. Ik knokte me naar de 6e plaats. Maar ook dat was maar voor even. Ik maakte een stomme en slordige fout in de afdaling en werd terug geworpen naar plek 10. De plaats waar ik uiteindelijk ook op finishte.
_AD50406
Na de race was ik uiteindelijk niet blij. Mijn eind resultaat was prima. (zeker gezien de achterstand die ik moest inhalen) maar ik voelde me verdrietig voor andere rijders die over me heen waren geduikeld. Twee dames konden de wedstrijd niet uit rijden. Ik vind het nog steeds heel naar maar besef me nu dat het ook bij racen hoort. Als je zo dicht op elkaar fietst in de start en er gebeurt iets onverwachts, dan is er geen redde meer aan. Laten we hopen dat het niet te vaak gebeurt en dat ik mijn goede vorm mee neem naar volgende week in Andorra!

Piraten in Nove Mesto?

Komen piraten eigenlijk uit Tsjechië? Dat zou wel verklaren waarom ik afgelopen weekeinde tijdens de 3e manche van de World Cup in Nove Mesto het gevoel had dat ik met een houten been rond reed. Ik had weliswaar de vechtlust maar ook het houten been van een piraat. Mijn benen wilden zondag geen vermogen leveren en voelden verstijfd aan. Toch rolde er alsnog een solide wedstrijd uit met een 10e plaats als resultaat. Een positie waar ik eigenlijk heel tevreden mee mag zijn; vorig jaar was ik immers nog 10e in het algemeen klassement. Hierbij een korte samenvatting van het weekeinde.

_K_14441

Vrijdag stond de eerste race al op het programma op het prachtige, bosrijke biatlonterrein dat in de zomer fungeert als spectaculair mountainbike parcours. De zogenoemde ‘short track’ wedstrijd op vrijdagavond is een nieuw element in de World Cup serie. Tijdens deze wedstrijd over 20 tot 25 minuten kan de rijder zich verzekeren van een goede startpositie voor de ‘echte’ wedstrijd op zondag. Eerlijk gezicht ben ik niet erg enthousiast over dit element maar wil je een goede startpositie dan zul je wel moeten racen. Ik had een plekje op de eerste startrij veroverd, zoals piraten dat horen te doen. Echter had ik er deze vrijdagavond diep voor moeten gaan. 20 minuten lang met een hartslag van 190 over het parcours stampen, dat is geen kleinigheid.

Ik nam zodoende een houten been mee naar de wedstrijd van zondag. Ik had er alles aan gedaan om zo goed mogelijk te herstellen en te rusten. De parcoursverkenning over de ‘rock gardens’ en het ruige wortel terrein was uitstekend verlopen en ik had dus wel veel vertrouwen in mijn kunnen.

De wedstrijd liep prima. Ik had in de eerste ronde de kloplopers in zicht en fietste rond de 8e positie. Een mooie basis voor een inhaalrace zou je zeggen. Maar… de inhaalrace kwam helaas niet. Ondanks het grote enthousiasme en gejuich van het publiek kreeg ik mijn benen niet rond op de steile klim. Technisch liep het heerlijk en ik genoot van het speelse karakter van dit parcours. De laatste ronde wist ik nog net door te trekken en een 10e positie veilig te stellen. Het was toch wel een lekker gevoel om te racen, te vechten en met weer een top 10 plaats mag ik helemaal niet klagen. Het is voor mij een goed leermoment geweest en ik weet wat ik moet doen… Ik gooi dat houten been aan de kant, plet hem thuis tussen het sprookjesboek van Peter Pan en hij komt daar nooit meer tussenuit.

Kaarten schudden in de afdaling - World Cup Albstadt

Handjes in de lucht voor mijn derde plaats tijdens de tweede World Cup van het seizoen in Albstadt! Het is gewoon weer gelukt! Samen met mijn teamgenote Yana (2e plaats) en de onverslaanbare Jolanda Neff sprong ik een gat in de lucht van blijdschap. Het was een feestje en ik had mezelf wéér verbaasd. Zeker als je naar het verloop van deze wedstrijd kijkt was het een verrassing dat ik het podium had weten te halen. Hierbij mijn blik op de wedstrijd van gisteren. Ik besef me nog niet helemaal wat er allemaal is gebeurd en wellicht zal mijn verhaal alle kanten op gaan maar dat past gelukkig wel bij het verloop van deze wedstrijd. 

World Cup nummer 2 gaat de boeken in als een razendspannende race waarbij ik elke halve ronde op een andere positie lag. Van plaats 6 naar 4 naar 2 en weer terug. Als bij het schudden van een pak kaarten wisselde ik van positie. Het was echter niet enkel mijn positie in de wedstrijd die alle kanten opging, mijn fiets en ik deden net zo hard mee aan dit spel. In de technische afdalingen schoot ik over de bospaadjes van links naar rechts. 
_AD50941

Wat voor’n middeltje er in die ondergrond in Albstadt zit weet ik niet maar na de regen van de afgelopen week was het parcours geknipt voor een zeepkistenrace. De ondergrond was spekglad en het was glibberen en glijden door het bos. Dat bleek ook bij de eerste de beste technische passage in de wedstrijd. Ik fietste rond de 8e plaats en zag verschillende dames onderuit gaan. Dit deed me besluiten de zogenoemde ‘chicken lines’ (makkelijkere maar ook langzamere B-lijnen) te kiezen in plaats van alle risico’s te nemen op de A-lijnen. Als je brokken maakt kun je niet verder en dat wil ik koste wat het kost voorkomen. Op de B-lijnen was ik relatief langzaam maar daarvoor in de plaats klom ik als een raket en won hier veel tijd op mijn concurrenten. Zo fietste ik richting een 4e plek. De top 10 dames zat echter vlak bij elkaar en de wedstrijd was nog lang niet beslist. Er was geen enkele rijder die geen foutjes maakte en zo kon er nog van alles gebeuren. Jolanda Neff was gevlogen maar de strijd om het zilver en brons was was nog open!

De cruciale fase van de wedstrijd kwam met nog ongeveer 2 ronden te gaan. Ik had de technische A-lijn passage nog niet gedaan maar wist dat ik mij hier definitief mijn concurrenten zou kunnen ontdoen. Dan zou ik de 2e plaats vrij stevig in handen hebben. In verbeterende condities nam ik het risico… maar nu werd niet het veld maar wel mijn fiets en mijn lichaam flink geschud! Ik werd van de houten vlonder af geschoten, buitelde over de kop en zag even alles om me heen draaien. Ondanks mijn buiteling zat ik snel weer in het zadel en had ik maar 1 plekje verloren. “Dan moet ik de aanval maar openen in de klim” dacht ik. Een halve ronde voor het eind trapte ik alle frustraties van mijn crash uit mijn verzuurde benen en passeerde ik Alessadra Keller. Ik had de 3e plaats in de wedstrijd in handen. Alessandra staat bekend als een bikkel en een bijter, zij geeft nooit op. Dat deed ik echter net zo min! Het gat groeide en zo had ik genoeg tijd om met mijn handen in de lucht over de finish te komen. Ondanks de verre van perfecte wedstrijd had ik het toch klaargespeeld om weer in de top 3 te rijden. 

Ik ben superblij dat het zo goed is gegaan en zit nu in de winning mood! Ik doe er in ieder geval alles aan om World Cup nummer 3 (zondag a.s. in Nove Mesto) weer voor een feestje te zorgen. 
_AD51074

In een knallende wedstrijd naar 6 min voorsprong.

Afgelopen zondag reed ik mijn laatste (trainings-)wedstrijd voordat de World Cups weer van start gaan.

De eerste World Cup in Zuid-Afrika is inmiddels twee maanden geleden en het gat naar de rest van de World Cup cyclus moest natuurlijk overbrugd worden. Ik had een aantal mooie wedstrijden uitgekozen en daar mijn schema voor deze periode op gebaseerd. In vorm blijven, materiaal testen, de routine van de wedstrijdvoorbereiding, heel diep gaan, het achterste van je tong laten zien, dat hoort allemaal bij de voorbereiding in aanloop naar deze belangrijke wedstrijden.

Een goede voorbereiding was het afgelopen weekend zeker. Eentje waar ik veel vertrouwen uit kan putten! Ik won de wedstrijd in Eupen (Belgie), die deel uitmaakt van de zogeheten ‘Three Nations Cup’, met dik 6 minuten voorsprong op nummer 2, Fabienne Schaus. De ronde in Eupen lag er mooi en erg snel bij. Het technische gedeelte van het parcours leek wel een achtbaan: bochten in alle richtingen en kris kras door elkaar. Het was een hele uitdaging alle lijnen goed te rijden en het pracours in je hoofd te hebben. Toch leek bij mij dit weekend alles erg vloeiend en soepeltjes te lopen.

Na afloop van de wedstrijd mocht ik het podium delen met Fabienne Schaus uit Luxemburg en (snelle startster en goede vriendin) Lotte Koopmans.
Ik wil de organisatie graag bedanken voor deze mooie wedstrijd en vooral een extra bedankje aan de burgermeester van Eupen, die speciaal voor mij een mooi boek over Eupen en omgeving kwam overhandigen. Dat vind ik echt een leuk gebaar!

Op naar de komende World Cups. De eerste zal worden verreden op 20 mei in het Duitse Albstadt waarna we meteen doorreizen naar Nove Mesto in Tsjechië om de week erop weer te knallen!
IMG_7988

Hors Class motordampen

Stel je voor: je zit op de fiets en je bent je het leplazerus aan het trappen, aan het puffen en zweten. Met een gemiddelde hartslag van 190 kom je nét de berg op en dan, op het topje van de berg, ruik je iets verrukkelijks. Een geur die je een vertrouwd gevoel geeft en je doet terug denken aan ‘die goede oude tijd’.

Mocht dit je ooit overkomen dan zijn mijn instructies als volgt:
1. Lokaliseer de geur
2. Ga zo snel mogelijk naar deze plaats
3. Mocht de geur zich voort bewegen, ga er dan zo snel mogelijk achteraan
4. Geniet zo lang mogelijk van de geur

Dit stappenplan heeft het mij het afgelopen weekend heel veel succes gebracht.

Ik fietste zondag een “Hors Class” wedstrijd in het Oostenrijkse plaatsje Haiming, niet ver van Innsbruck. Het parcours is er schitterend; een dicht bos met vele wortelpaden berg op en af en op en af. De hele wedstrijd gaat dat maar door en dat maakt het een erg zwaar parcours. Geen moment krijg je de tijd om rust in de wedstrijd te pakken. Ik had me voorbereid op een pittige wedstrijd en een stevige strijd.

Vlak na de start nam ik de eerste plaats in de wedstrijd in. Ik zag mijn kans schoon en peerde hem er tussen uit. Niet ver voor mij reed de motor die het wedstrijdparcours vrij houdt. Het is meestal een trialmotor, niet zelden voorzien van een tweetakt krachtbron. Om precies te zijn, één waar een mix van benzine en olie in gaat. Ik voelde me ineens heel erg comfortabel op die eerste plek. Toen ik na een poosje iets dichter bij de motor kwam wist ik waarom; deze geur van tweetakt olie deed me terugdenken aan de tijd dat ik als kind hele dagen doorbracht op de kartbaan om op pocketbikes te rijden. Het is sindsdien mijn favoriete geur en dat kwam me bij deze wedstrijd goed van pas. Ik volgde het bovengenoemde stappenplan en, je raadt het al, ik ging harder en harder. Ik wilde niet alleen de geur blijven volgen maar natuurlijk ook de wedstrijd winnen! Zo liep snel uit op mijn concurrenten. Het verschil met nummer twee was halverwege de wedstrijd meer dan anderhalve minuut. Mijn teamgenote Yana Belomoina reed op een steady 2e plaats en fietste, na een winter met blessureleed, een uitstekende wedstrijd.
7115E383-B853-4BAD-8211-9EB5C8229C38
Terwijl ik over de boomwortels van dit zware parcours ploeterde hield de motorrijder mij in de gaten. Na 5 rondjes te hebben gereden draaide de coureur de sleutel uit het contact en daarmee stopten ook mijn benen met draaien. Ik was als eerste over de finish gekomen, en hoe! Met een verschil van uiteindelijk 2 minuut en 33 seconden had ik de winst naar me toe getrokken in deze prachtige Hors Class wedstrijd.
Ik heb besloten dat ik voortaan elke wedstrijd maar jacht moet gaan maken op mijn lievelingsgeur!

trappelende-trap-benen

Terwijl het in Nederland nog vroor, stonden alle mountainbikers alweer aan de start van de eerste World Cup van het seizoen. Dit maal in het warme en stoffige Zuid-Afrika.
Als ik had gewild had ik nog wel even kunnen schaatsen op de Nederlandse sloten en ondergelopen weilanden. Tijdens het verkennen van het mountainbike parcours vroegen veel fiets-collega’s mij er ook naar. Ik had het schaatsseizoen echter prachtig afgesloten en voelde me klaar om weer te gaan fietsen. Mijn benen wilden graag weer trappen en stonden te trappelen om op dit heftige en spectaculaire parcours te strijden voor de eerste World Cup punten.
Die trappelende, trap benen waren blijkbaar de benen die ik nodig had voor succes dit weekend. Het waren deze benen die mij leidden naar mijn eerste World Cup podium bij de Elite Dames!
_IKS4716
Allereerst wil ik graag vertellen over het parcours dat de Zuid-Afrikanen voor ons in petto hadden. Het was al maanden kurkdroog in het land en bij de verkenning worstelde iedere rijder met de stoffige ondergrond waar het zoeken was naar voldoende grip. Ook waren er veel prachtige, spectaculaire secties aangelegd: rockgardens, sprongen en kombochten; het zat er allemaal bij. De trainingen liepen nog niet helemaal soepel maar ik stond ondanks een paar blauwe plekken met een heel goed gevoel aan de startlijn. Toch waren mijn eerste meters niet om over naar huis te schrijven. Ik hoefde er ook niet over naar huis te schrijven want mijn ouders waren helemaal gekomen om mij live aan te moedigen. Zij schreeuwden mij de eerste ronde door en ik nam meteen wraak. Elke meter ging het beter en ik won al vroeg in de wedstrijd vele posities. Ongemerkt schoof ik door naar de top vijf en niet veel later hoorde ik vanaf de kant dat ik op een derde positie lag. Ik geloofde het in eerste instantie niet maar toen ik langs start-finish kwam, zag ik dat het klopte. Maar… ik wist hoe lang de wedstrijd nog zou duren en dat de hitte parten zou kunnen gaan spelen. Wat ik niet wist, was of ik mijn tempo van de eerste ronde zou kunnen volhouden.

Vanaf het moment dat ik de derde plaats pakte, bleef ik een beetje hangen tussen de twee dames vóór mij (Annika Langvad en Pauline Ferrand Prevot) en een klein groepje rijdsters achter mij. Zowel voor- als achter was het verschil ongeveer een halve minuut. Wanneer de twee koploopsters een foutje maakten kwam ik dichter bij maar één ronde later waren het weer die dertig seconden waar ik tegenaan hikte. Ik bleef trappen en probeerde een hoge frequentie op de steile klim te behouden. Het gat achter me groeide en met nog één ronde te gaan voelde ik me behoorlijk zeker van een podium plaats. Het was een wat eenzame wedstrijd maar bij het kruisen van de finishlijn voelde ik me alles behalve eenzaam. Het publiek joelde en klapte en ik voelde me ongelofelijk blij. Ik snapte niet hoe mijn trappelende trap benen het hadden klaar gespeeld maar op het ereschavot stonden ze nog steeds te trappelen.

Ik ben ook heel erg blij en dankbaar dat ik mijn nieuwe team (het CST-Sandd-AE Team) had kunnen trakteren op deze 3e plaats. De super begeleiding en het materiaal die ik krijg bij het team hebben mede geholpen mijn benen zo hard te laten trappen.

succesvol begin in Cyprus

Mijn start bij het CST-American Eagle Team én seizoen 2018 is aangebroken!!

Terwijl ik in het vliegtuig zit van Cyprus naar Zuid- Afrika kijk ik terug op de afgelopen twee weken. Het waren bewogen dagen met wedstrijden, fotoshoots en trainingen. Ons team verbleef de afgelopen twee weken in het aandoenlijke plaatsje Tochni; een mini dorpje met kinderkopjes, oude huisjes en een klein fruit winkeltje. Dat klinkt toch best idyllisch? Het was een goede plek om nader kennis te maken met mijn teamgenoten en de begeleiding. Alle 8 renners (3 dames en 5 heren) met 7 verschillende nationaliteiten zullen samen tenslotte nog een hoop gaan beleven deze zomer.

Zeker niet onbelangrijk; deze week stond ook de eerste wedstrijd van het seizoen op het programma. Dit was echter geen ‘normale’ cross country wedstrijd van anderhalf uur maar een meerdaagse marathon race (bestaande uit twee lange etappes door de bergen gevolgd door één cross county wedstrijd op de laatste dag). Het is voor veel mountainbikers een populaire wedstrijd om het seizoen af te trappen. Daarnaast lieten ook niet-mountainbikers zich dit jaar zien in Cyprus; de Olympisch Kampioene op de weg, Anna Van der Breggen was ook van de partij.
_IKS1312
Na een aantal dagen lekker trainen en alle etappes te hebben verkend moest ik de knop even omzetten. Mijn laatste wedstrijd op de schaats was tenslotte amper drie weken geleden en dit was toch wel weer even wennen. De eerste twee dagen vond ik mede daardoor lastig. De marathon etappes zijn niet zo technisch en speels. Je hebt een langere concentratie curve nodig en je moet je wedstrijd goed indelen. Het is niet zomaar een kwestie van: ‘gaan met die banaan en we zien wel waar het schip strand (of niet).’ Als je dat doet, komt het je uiteindelijk duur te staan. In de eerste etappe maakte ik die fout. Op de lange klim blies ik mezelf op en ik kende moeilijke laatste kilometers. Maar ik wist te overleven en kon met aardig goede benen de volgende dag in de herkansing. Ik kon mijn rust beter bewaren en hield in mijn achterhoofd dat de mooiste en voor mij belangrijkste wedstrijd (de cross country race) nog moest komen.
Zo begon ik aan de laatste dag met een 9e positie in het klassement. Een prima uitvalsbasis voor een mooie en sterke wedstrijd. Dat werd het zeker! Ik was vlot uit de startblokken en sloot aan bij Annika Langvad, Erin Huck en Anna van der Breggen. Ik merkte dat ik weer helemaal in mijn element kwam. Ik genoot van de technische trails, de kortere klimmetjes, en het melkzuur dat bijna uit mijn oren kwam gutsen. Ja, pijnlijk eigenlijk… maar toch wel fijn om weer te sjezen. En helemaal op mijn mooie nieuwe American Eagle fiets!
Ik lag lang op de 3e positie met Anna in mijn kielzog. Wat een klimster is dat! Ik keek mijn ogen uit wat een ongelofelijke power Anna heeft. En dan riep ze me tussendoor nog even toe: “Tandje zwaarder trappen Anne.” Phoe, dat zat er bij mij helaas niet meer in. Toch wist ik met nog 2 rondjes te gaan een gat te slaan en voorsprong op te bouwen. Natuurlijk is mountainbiken diverser en technischer dan het wegwielrennen en zo wist ik tijdswinst te pakken op Anna. Soms kwam ze bijna terug op de klim maar ik wist mijn 3e plaats veilig te stellen.

De laatste dagen van ons trainingskamp stonden in het teken van fotoshoots (de resultaten daarvan zullen zeker niet onopgemerkt blijven) en lekker trainen. Ik heb een hele mooie en fijne start gehad met het team en heb er heel veel vertrouwen in dat het een super samenwerking zal worden!

Nu verder met onze reis naar Zuid- Afrika. Op, naar de eerste World Cup van het seizoen.

Overwinning Alternatieve Elfstedentocht

Ik kan het nog niet helemaal geloven. Gisteren gleed ik met twee handen in de lucht over de finishlijn na 200 kilometer beulen in de 30e editie van de Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee. Ongelofelijk!

Ik voelde voor de wedstrijd wel dat ik fit en zowel fysiek als mentaal sterk was. Je weet echter nooit hoe je zo’n zware wedstrijd gaat verteren en of je de aanval zou durven openen of na 150 km nog sterk genoeg bent om een goede finale te kunnen schaatsen. Ik was echt wel zenuwachtig hoor!

201801313890

In het begin van de wedstrijd ontstond er een hele vroege en zeer kansrijke kopgroep. Lisa van der Geest, Carien Kleibeuker en Imke Vormeer reden tientallen kilometers op kop en kregen veel ruimte van het peloton. Zó veel ruimte dat ik me echt zorgen begon te maken. Maar ik wist ook dat 200km schaatsen met drie man heel heel lang was en dat ik maar geduld moest hebben. Mijn teamgenoten deden daarbij goed werk en wisten het peloton in gang te houden. 

Met nog ongeveer 70 km te gaan rekende het peloton de kopgroep in en werden de eerste demarrages geplaatst. Het was hollen en stilstaan. Gaan, proberen een flink gat te slaan en vervolgens weer naar elkaar kijken. Zo werd het een zenuwslopende wedstrijd. Onze groep was enorm uitgedund en ik wilde het liefst niet met sterke sprinters de laatste ronde in. Ik probeerde ze steeds maar te lossen maar dat lukte telkens niet helemaal. Elma de Vries (ook wel bekend van de val vlak voor de finish vorig jaar) hield me nauwlettend in de gaten en ik vond dat ze er nog fris uit zag. Toen ik eventjes de aandacht van de meest kansrijke dames zag verslappen zag ik mijn kans schoon. Ik viel aan op drie kilometer voor de finishlijn. Het was gaan en niet meer achterom kijken. Iris van der Stelt was er snel bij en met z’n tweeën reden we zo hard als we konden. Ik had wel in de gaten dat Iris misschien haar meeste energie had verspild. Ik bleef zoveel geven als ik kon en elke slag die ik maakte moest raak zijn. Ik keek een beetje over mijn schouder en zag dat Iris het echt zwaar had. Ik bleef gaan en moest sloopwerk verrichten. Er spookte maar één ding door mijn hoofd; Ik wilde WINNEN! Inmiddels was het gat gegroeid en kreeg ik heel veel aanmoedigingen vanaf de kant. Ik hoorde dat het gat was gegroeid tot 14 seconden. Blijf gaan, blijf gaan, niet verslappen. En zo kon ik vanaf 50 meter voor de finish gaan genieten. Het was mijn tweede Alternatieve Elfstedentocht ooit en ik won gewoon!!! Niet te geloven. Alle emoties kwamen boven toen ik met mijn handen in de lucht door het publiek werd ontvangen. 

Mijn team heeft mij geholpen om zuinig en goed de eerste helft van de wedstrijd door te komen. Deze overwinning is echt het resultaat van goed teamwerk. Ik ben trots!! 

Iedereen heel erg bedank voor alle mooie reacties!! 

Het NK ijsberen

Hier leef ik altijd zo naar toe. Die natuurijs wedstrijden; dat is toch het echte werk! Zware koersen, onvoorspelbare omstandigheden, scheuren en rechter bochten. Dit alles maakt het veel leuker en spannender om hier op het natuurijs van de Weissensee te schaatsen.

De dag voor de wedstrijd was ons team al druk aan het ijsberen door de huiskamer over de beste tactiek. Het zou een wedstrijd van 80 km (8 rondjes over het kleine meer) worden. Ik houd van aanvallen, ben geen rassprinter en zodoende wilde ik graag een kopgroep vormen. Maar ik weet ook dat dat lastig is in zo’n eerste natuurijs wedstrijd. Het altijd even wennen en uiteraard wil iedereen winnen!

Het was gisteren eindelijk zo ver. Team iMFARMING stond aan de start van het Open Nederlands Kampioenschap natuurijs en we waren klaar om te knallen. Het begin van de wedstrijd was onrustig. Keer op keer werden er korte aanvallen geplaatst. Maar de kleine kopgroepen die ontstonden kregen geen enkele ruimte van het peloton. Wel was het peloton na zo’n 50 km te hebben gereden behoorlijk uitgedund. Zo ijsbeerde ik verder over het gladde ijs met hier en daar een scheur; stoempen stoempen, stoempen. Daar houd ik w
el van maar waar ik níet van houd is een massasprint!! Ik kwam tot de conclusie dat zelfs 80 km te kort was om een echte kopgroep te vormen. Mijn laatste poging was er een van alles of niets. Met nog 2 km te gaan reden er twee sterke dames op kop. Vanuit het peloton sprong ik er naartoe. Ik dacht: “nu is mijn kans. Ik ga er op en er over.” Met nog 1 km tot de finishlijn gaf ik alles wat ik in mij had. Ik besloot er voor te gaan en niet achterom te kijken. Ik had geen idee wie er achter me zat en of ik überhaupt wel een gat had weten te slaan. Helaas was het niet genoeg en kwamen de meiden langs mij gesprint. Mijn teamgenootje Janneke had goede benen en een hele krachtige sprint. Ze zoefde langs me heen en eindigde op een geweldige vijfde plaats. Zelf wist ik als achtste over de finish te komen. Voor mij zeker geen slechte prestatie in de eindsprint maar toch had ik op meer gehoopt. Nu ga ik mij voorbereiden op de 200 km die woensdag verreden zal worden. Als die nog niet lang genoeg is om een kopgroep te vormen dan weet ik het ook niet meer. Nog twee nachtjes de tijd om te ijsberen over mijn tactiek.
DSC_0058-X2

Award: De beste MTB'er van 2017

Ik schrijf dit verhaal met twee belangrijke redenen.
Reden 1: Ik ben afgelopen weekend uitgeroepen tot de beste mountainbikester van het jaar 2017! De award, een prachtige foto geprint op doek, is voor mij een herinnering voor alle bijzondere, leerzame en goede wedstrijden van het seizoen 2017. Als sporter vergeet je vaak terug te denken aan mooie momenten in je seizoen. Uiteraard heb ik wel teruggedacht aan mijn wedstrijden maar vooral met het doel om te analyseren; waar kan ik nog verbeteren? Welke voorbereiding paste me het best? Natuurlijk is dat ook het leuke aan mijn sport. Je doet stap voor stap ervaring op en leert zo toewerken naar een piekmoment. Na het analyseren van het seizoen was het tijdens de uitreiking van de award een goed moment om ook trots te kunnen zijn op mijn prestaties. Het was het eerste seizoen dat ik bij de Elite aan de start stond en ik had nooit durven dromen dat ik al zó voorin mee zou kunnen strijden en in de top 10 in World Cups zou kunnen rijden. Waar kwam dat eigenlijk vandaan? Tja dat is weer het stukje analyseren. Nu wil ik gewoon even genieten…
Reden 2 heeft ook te maken met de award uitreiking. Het was namelijk een hele geslaagde en gezellige avond waar ook de award voor de Elite mannen (deze ging naar Mathieu van der Poel) en de award voor de Beloften (David Nordemann en Hannah van Boven) werden uitgereikt. Tijdens de uitreiking werd gezorgd voor mooie muziek, gezelligheid en verhalen. Ik wil vooral even kwijt dat ik echt heel trots ben op het resultaat van alle Nederlandse renners. Dit seizoen gaf mij het gevoel dat je elkaar naar een hoger niveau kunt tillen. Ik wil graag alle renners meegeven: ga er 100% voor en doe het met plezier. Als je iets doet moet je het goed doen en moet je de vechtlust van de topsporter in je naar boven halen. Of het nu gaat om een wedstrijd of om een training. Als je de beste wilt zijn dat wordt je dat ook! En die vechtlust hebben heel veel Nederlandse mountainbikers! Dat hebben we dit seizoen laten zien op het EK en het WK maar ook bij de jongere talenten is dat gebleken.
Zo, dat wilde ik kwijt. Ik geniet nu nog even van mijn award en hoop dat andere prijswinnaars dat ook zullen doen. Om daarna, zoals een echte topsporter betaamt, weer snel vooruit te kijken naar het seizoen dat komen gaat. Tot dan!
MTB Awards 2017 002

Vallen en knallen

In Utrecht vond gisteren een zeer spectaculaire marathon plaats; wedstrijd nummer 4 van het seizoen. Vorige week had ik de wedstrijd moeten laten schieten en zodoende had ik een aantal punten gemist. Ik verscheen gisteren dus niet meer in het witte pak (jongeren klassement) aan de start maar in mijn oude vertrouwde iMFARMING pak.
Ik houd wel van de Vechtsebanen in Utrecht. Het ijs is niet al te goed; een beetje ruw en hier en daar wat scheuren. Tja… ik kan wel zeggen dat ik houd van die zware omstandigheden maar gisteren zat het me toch even tegen. Op het moment dat ik n
ét in de aanval wilde gaan trapte ik met mijn punt in een scheur en lag ik op het koude natte ijs. Ik tolde een paar rondjes op mijn kont (het ijs was ineens toch gladder dan het leek) en krabbelde zo snel mogelijk weer op. We hadden inmiddels een ronde of 35 gereden en de koers was in volle gang. Gelukkig wist ik na twee ronden bikkelen de aansluiting weer te vinden. Mijn coördinatie was even weg en de benen trilden nog na van de val maar ik herstelde even rustig in het peloton en vond mijn ritme weer terug. Het werd tijd voor de serieuze aanvallen!
De sterkste meiden uit het peloton kregen hun zin en er ontstonden twee losse kopgroepen die uiteindelijk beiden de aansluiting bij de staart van het het peloton vonden. In eerste instantie had ik niet eens in de gaten dat er naast de eerste kopgroep (waar ik deel van uit maakte) n
óg een groepje rond was gegaan. Toen ik achterom keek was ik verbaasd dat er een stuk of zestien dames achter mij reden.
Ik besloot tijdens de eindsprint van het peloton (deze sprint op 10 ronden voor het einde af om de kopgroep in de finale ruimte te geven) helemaal voorin te gaan zitten en me te laten meezuigen in hun kielzog. Zo kwam ik op tien ronden voor het eind met een flinke voorsprong te zitten. Ik probeerde het gat in eerste instantie te vergroten maar zag dat tien rondjes in mijn eentje bikkelen toch een beetje te veel gevraagd was. Zodoende kwam de grote kopgroep weer terug en probeerde ik mijn benen te strekken en te herstellen voor een lange sprint tegen de snelle meiden in de groep. De anderen waren ongetwijfeld iets frisser dan ik. Ik had al 70 bizarre wedstrijd rondjes achter de rug; een val en vele aanvalspogingen waardoor mijn benen wel zo’n beetje uit elkaar knalden van de verzuring. Ik ging
één ronde voor het einde de sprint aan. Het was aan de vroege kant maar ik wilde toch gaan! Het ging uitstekend. De klappen waren nog raak maar helaas kwamen Janneke Ensing en Lisa van der Geest voorbij. Op de streep was het nog even spannend maar moest ik in de laatste meters toch mijn hoofd buigen voor Imke Vormeer. Een vierde plaats was het hoogst haalbare vandaag. Desalniettemin was het een prachtige strijd! Het was prachtig geweest als het ook nog eens een podium plaats op had geleverd maar ik had een mooie avond gehad. Ik houd gewoon van knallen! Liefs alleen ‘knallen’ en niet ‘vallen en knallen’. Dat doe ik volgende week dan maar weer. Overigens wel weer in het witte pak mijn Haarlem!
Zin om eens te komen kijken? Volgende week zaterdag om kwart over zeven in Haarlem valt het startschot weer.
LMP_2062